Karaiby 2014: Wrzące jezioro - Boiling Lake

Autor: Anna Gdula, Marcin Dyderski Quelle: Drewno.pl 17 lutego 2014 2 min czytania

O wartości przyrodniczej i urodzie Dominiki decyduje nie tylko szereg gatunków endemicznych, czy największa na Karaibach lesistość, ale jej wielka różnorodność. Choć powierzchnia wyspy wynosi zaledwie 1088 km2, to znaleźć na niej można całe spektrum krajobrazów począwszy od stromych skalnych klifów aż po łagodne i żyzne doliny, co znajduje swoje odzwierciedlenie także w zróżnicowaniu formacji leśnych.

Jednym z najciekawszych miejsc, w których obserwować można stopniowe zmiany typów lasu wraz z wzrastającą wysokością nad poziomem morza jest Valley of Desolation. Dolina ta, znajdująca się z samym sercu Parku Narodowego Morne Trois Pitons stanowi prawdziwy ewenement przyrodniczy, jest bowiem nie tylko miejscem występowania aż trzech formacji leśnych, ale także największym na Dominice skupiskiem form takich jak gejzery, siarkowe źródła, czy gorące strumienie.

"Kroczące" drzewa - przystosowanie do niewielkiej ilości gleby i erozji wodnej.

Początek trasy do Wrzącego Jeziora znajduje się 550 m n.p.m. Trasa prowadzi przez właściwy las deszczowy, z wieloma warstwami drzew, bujnym runem oraz podszytem. Gdzieniegdzie, ponad głównym pułapem koron, górują olbrzymie drzewa, sięgające nawet 40 m wysokości.

Korony pierwszego piętra zwierają się niżej, jednak las deszczowy jest ciągle żywy. Niektóre drzewa zamierają, tworząc lukę, dzięki której w tym miejscu runo i podszyt rozrastają się jeszcze intensywniej. Jest to najbogatsza w gatunki formacja leśna wyspy.

Podocarpus coriaceus - jedyny rodzimy przedstawiciel nagozalążkowych na Dominice

Idąc wyżej obserwujemy jak las deszczowy zmienia się w górski las deszczowy. Drzewa są niższe, a także bardziej porośnięte epifitami, głównie mszakami. Gatunki typowe dla lasów deszczowych ustępują, a pojawiają się takie, które choć słabiej znoszą konkurencję, to są bardziej odporne na niekorzystne warunki. Takim gatunkiem jest na przykład Podocarpus coriaceus, który właśnie tutaj ma swoje optimum ekologiczne.

Po przekroczeniu 700m n.p.m. zaczynają dominować lasy mgliste. Drzewa i krzewy nie przekraczają 10m wysokości, a w miarę wchodzenia coraz wyżej, są coraz niższe. Trasa prowadzi po grani krateru wulkanu, a w niektórych miejscach nawet las mglisty zanika – występują pojedyncze krzewy i drzewa. Z najwyżej położonego punktu (973m n.p.m.) widać tylko część krateru, a do Wrzącego Jeziora prowadzi półtoragodzinna trasa.

Trasę wieńczy wrzące jezioro - Boiling Lake o średnicy 63 metrów, którego wody podgrzewane są przez porowate skały oddzielające je od przepływającej pod nimi lawy. Przy brzegach, gdzie woda jest najchłodniejsza, jej temperatura dochodzi do 91,5 st. C, zaś w centralnej części stale wrze. Jezioro jest ukoronowaniem tej niezwykle atrakcyjnej trasy turystycznej, pozwalającej obejrzeć najważniejsze formacje leśne Dominiki.

Zobacz relację z wyprawy na Dominikę - Lasy Świata - Karaiby 2014 >>>

Leśnictwo