W Polsce brakuje biomasy

Osiągnięcie wyznaczonych wskaźników jest możliwe pod warunkiem rozwoju produkcji prądu z wiatru, biogazu i biomasy. W tym ostatnim przypadku chodzi o zastępowanie węgla paliwami pochodzenia roślinnego np. odpadami z produkcji roślinnej, roślinami energetycznymi czy drewnem.

W ostatnim czasie produkcja zielonej energii zwiększana była głównie dzięki współspalaniu węgla i odpadów drzewnych. W ubiegłym roku energetyka spaliła około 3 mln ton biomasy, z czego aż 2,8 mln ton to drewno i jego odpady. 

Niestety w przypadku drewna to górna granica możliwości. Lasy Państwowe nie widzą realnych możliwości dalszego zwiększania podaży drewna na cele energetyczne, natomiast odpady przemysłu drzewnego wbrew woli branży obłożone zostały restrykcjami prawnymi. Ratunkiem jest postawienie na biomasę pochodzenia nieleśnego. 

Żeby można było osiągnąć zakładaną produkcję czystej energii, w 2020 roku konieczne będzie pozyskanie około 11 mln ton biomasy, a w tym 6 mln ton nieleśnej. To oznacza konieczność 30-krotnego zwiększenia produkcji biomasy innej niż pochodząca z lasu, tymczasem plantacji roślin energetycznych np. wierzby, miskantusa czy ślazowca – jest bardzo mało - w minionym roku pozyskane zostało tylko 200 tys. ton tego typu surowca. 

Według danych Vattenfall Heat Poland w ubiegłym roku, rośliny energetyczne były uprawiane na około 10 tys. ha. Według szacunków aby pokryć potrzeby energetyki należałoby obsadzić roślinami energetycznymi około 200 tys. ha. 

Opłacalność produkcji roślin energetycznych trudno jednoznacznie ocenić. Vattenfall przygotował jednak raport, z którego wynika, że opłacalność produkcji wierzby energetycznej i miskantusa jest na poziomie podobnym lub wyższym co dochodowość produkcji pszenicy, żyta i pszenżyta, ale np. ślazowiec przegrywa ze zbożami.