Reprywatyzacja - głos rzecznika LP

Ministerstwo Skarbu nie ukrywa swoich intencji. Daninę zapłacić mają: Agencja Mienia Wojskowego, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, Agencja Nieruchomości Rolnych i Lasy Państwowe. Trzy pierwsze instytucje powołane zostały właśnie po to, żeby posiadany majątek zlicytować i się go pozbyć. Cele Lasów Państwowych są zupełnie odmienne. Należy podkreślić, że Lasy Państwowe są instytucją samofinansującą się o osiemdziesięcioletniej tradycji. W roku ubiegłym obchodziły właśnie swój jubileusz.

Warto zauważyć, że na tle ogólnej, nacechowanej dużymi niepokojami społecznymi sytuacji w innych sektorach gospodarki, leśnicy dokonali niezwykłego wręcz wysiłku. W ciągu ostatnich 14 lat przeprowadzili gruntowną restrukturyzację przedsiębiorstwa, redukując zatrudnienie ze 107 do ok. 26 tysięcy osób. Ci, którzy odeszli, w znacznej większości prowadzą małe, rodzinne przedsiębiorstwa, tak zwane Zakłady Usług Leśnych. Sprywatyzowano zatem rynek usług leśnych, dochowując wymogu konkurencyjności w warunkach otwartych granic. Tylko w latach 2002 – 2004 zmniejszono zatrudnienie o 5,8 tys. pracowników, z czego 2,5 tysiąca w administracji. Zlikwidowano 600 leśnictw i 11 nadleśnictw. Państwo nie poniosło z tego tytułu żadnych kosztów. Nikt też w Polsce nie słyszał o awanturach, strajkach i niepokojach w lasach.

W sytuacji, gdy inne branże, np. energetyka, zawierały umowy społeczne, dopisując sobie przywileje, w Lasach Państwowych dokonano ogromnego wysiłku organizacyjnego i wielu wyrzeczeń. W uzgodnieniu ze związkami zawodowymi zniesiono 1,5 %, automatyczną indeksację płac dla całego stanu zatrudnienia. Zmniejszono wielkość odpisu z 13 wynagrodzenia. Ograniczono odprawy emerytalne. Obniżono limit kwot na umundurowanie. Wstrzymane zostały remonty i inwestycje. W chwili obecnej wynik finansowy Lasów Państwowych jest dodatni. Nie należy jednak zapominać, że jest to instytucja samofinansująca się, z sukcesem realizująca zapisany w statucie obowiązek pomnażania majątku narodowego oraz równie ważnych pozaprodukcyjnych funkcji lasu: rozwoju turystyki i rekreacji, edukowania społeczeństwa w duchu poszanowania przyrody i dbałości o ogólną dostępność lasów, a nie wypracowywania zysków kosztem ich dewastacji.

Las nie jest fabryką. Jest tworem przyrodniczym, uzależnionym od wszystkich kataklizmów występujących w naturze. Jednocześnie wynik finansowy firmy zarządzającej lasami zależy od koniunktury na wolnym rynku. Wynik ten w roku 1999 zamknął się kwotą 132 mln zł. zysku, w roku 2001 zanotowaliśmy 87,7 mln strat, zaś w roku 2003 zysk wyniósł tylko 31,5 mln zł. , ale przecież nie zysk jest głównym celem działań Lasów!

Leśnicy, w poczuciu odpowiedzialności za powierzone im dobro, a także troski o los kraju, gotowi są partycypować w ponoszeniu obciążeń finansowych Państwa. Istnieje wiele możliwych rozwiązań, idących w kierunku obciążenia rzeczowego i majątkowego. Należy jednak czynić tak, aby tego wspólnego majątku narodowego, jakim są lasy, nie doprowadzić do ruiny i dewastacji. Jest to tym bardziej dotkliwe, że narzucone obciążenia dotyczą także lasów, wobec których nigdy nie zaistniały roszczenia prywatyzacyjne, a które stanowią 70 % majątku Skarbu Państwa.

Niebagatelne znaczenie w zarządzaniu lasami ma udział opinii publicznej. W ostatnich badaniach Sopockiej Pracowni Badań Społecznych leśnicy zajmują drugie miejsce, po strażakach, w deklarowanym stopniu zaufania społecznego w zakresie wykonywanego zawodu. Ustawa o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju, również była pierwszą w III RP inicjatywą obywatelską. Ustawa formułuje wprost, że do strategicznych zasobów naturalnych kraju zalicza się lasy i zasoby te nie podlegają przekształceniom własnościowym.

Obciążenie Lasów Państwowych dwustumilionowym, rocznym podatkiem, doprowadzi do zaprzepaszczenia ich wieloletniego dorobku i upadku. W konsekwencji ich prywatyzacji, ogrodzenia i odebrania ludziom wolnego wstępu do nich. Już dziś można przewidzieć, a potwierdzają to badanie ankietowe, że wywoła to znaczne niepokoje społeczne.