Niezdrowa konkurencja - Dla kogo drewno?

Spośród dostępnych w Polsce odnawialnych źródeł energii ze względu na małe nasłonecznienie można wykluczyć rozwój energii słonecznej. Energetyka wiatrowa jest droga, a Polska ze względu na warunki atmosferyczne jest przeciętnym źródłem pozyskiwania takiej energii.

Nie zanosi się też na gwałtowny rozwój wykorzystania biomasy pochodzącej z upraw rolniczych. Biomasa pochodzenia rolniczego jest wytwarzana lokalnie, ma niską gęstość oraz niższą kaloryczność w porównaniu do drewna. A to z kolei oznacza, że nie opłaca się ich transportować na większe odległości niż kilkanaście, kilkadziesiąt kilometrów. Dlatego też jest nieopłacalne spalanie słomy w dużych elektrowniach. Nadzieja polskiej energetyki odnawialnej - plantacje wierzby energetycznej są jeszcze nieliczne i nie ma szans, by zaspokoiły popyt elektrowni na zieloną energię.

Drewno ze względu na wysoką wartość energetyczną na kilogram masy stanowi dogodne paliwo dla elektrociepłowni. Surowca tego jest jednak mało. Lasy Państwowe sprzedają rocznie 26-27 mln metrów sześciennych, ale to drewno ma swoich nabywców.

Elektrownie najbardziej poszukują drewna cienkiego. Jest ono dwukrotnie tańsze od drewna tartacznego i łatwo jest je rozdrobnić. Głównym odbiorcą tego rodzaju drewna byli dotychczas producenci płyt wiórowych, palet i papieru. Teraz zabiegają o nie również elektrownie. Papiernicy i producenci płyt wiórowych twierdzą, że w ubiegłym roku Lasy podniosły ceny drewna średnio o 17-18 proc., bo mają odbiorcę, który jest w stanie płacić o wiele wyższe stawki.

Ta niezdrowa konkurencja (elektrownie są w stanie płacić więcej, bo kara za niewyprodukowanie odpowiedniej ilości energii ze źródeł odnawialnych sięga dwukrotnej wartości takiej energii) nie podoba się oczywiście przemysłowi drzewnemu. Miesiąc temu poskarżył się na to w piśmie do prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów mielecki Kronowood.