Modrzew europejski - Larix decidua

Drewno
Biel i twardziel wyraźnie odgraniczone. Biel jest żółtawo-biały do czerwonawo-białego, szerokości ok. 1-3 cm. Twardziel w stanie świeżym czerwonawo-brunatna, ciemniejąca. Przyrosty roczne wyraźne wskutek bardzo szerokich ciemnych stref drewna późnego; kanały żywiczne dobrze widoczne. Struktura najczęściej prostowłóknista, budowa równomierna. Drewno o dużej zawartości żywic, nie ma specyficznego smaku, w świeżym stanie odznacza się aromatem.

Trwałość
Bardzo wyskoka. Drewno odznacza się bardzo dobrą trwałością, także w wodzie.

Własności technologiczne
Obróbka mechaniczna: dobra, możliwość piłowania, strugania, wiercenia, frezowania, szlifowania, optymalna szybkość skrawania 30 m/s, łatwość cięcia i łuszczenia na fornir stosując środki zmiękczające, dobre do przybijania gwoździami (zalecane nawiercanie wstępne) i nawiercania. Występujące sęki są jednak twarde i często trudne do obróbki. Ze względu na bardzo dużą zawartość żywicy piły często należy zwilżać wodą lub rozpuszczalnikiem do żywic.
Suszenie: dobre, z niewielką skłonnością do pękania i paczenia; dobra zdolność odzyskiwania kształtu.
Sklejanie: dobre.
Obróbka powierzchni: dobra; łatwo poddaje się zmatowieniu i wykańczaniu lakierami; istnieje możliwość wystąpienia uszkodzeń przy powierzchniach wykończanych lakierami poliestrowymi; przed bejcowaniem należy stosować rozpuszczalniki żywic do oczyszczenia powierzchni.
Przesiąkliwość: średnia, drewno trudne do impregnacji, ale jest ona możliwa.
Inne: drewno odporne na działanie kwasów.

Wskazówki
Przetarcie powinno odbywać się zawsze z korą. Przy układaniu w stosy stosuje się cienkie przekładki chroniąc drewno przed bezpośrednim oddziaływaniem promieni słonecznych i opadów atmosferycznych.

Najczęstsze wady drewna
Zbieżystość, krzywizny, skręt włókien, przemieszczenia rdzenia, pęcherze żywiczne, rak.

Zastosowanie
Drewno na fornir, meble, deski, parkiet, schody, okna, ramy, drzwi, płyty wiórowe i pilśniowe, do wewnętrznej i zewnętrznej zabudowy, nadaje się na cele budowlane i konstrukcyjne wewnętrzne i zewnętrzne, zwłaszcza w budownictwie wodnym, ziemnym, mostów, kopalnictwie, młynów, także w bednarstwie ze względu na odporność na kwasy. Wykorzystywane jest również na maszty, panele, beczki do produktów chemicznych, w przemyśle płyt wiórowych; dobre w obróbce tokarskiej. Z modrzewia uzyskuje się terpentynę wenecką lub tzw. gumę orenburską. Kora modrzewia zawiera ok. 1,6% garbników i wykorzystuje się ją w garbarstwie. Ze względu na swoją trwałość dawniej chętnie wykorzystywane drewno modrzewia w budownictwie (np. kościoły).

Drzewo
Drzewo osiąga wysokość do ok. 45 m i średnicę do 120 cm. Drzewa rosnące w lesie i w zamkniętych skupiskach są bardzo proste, cylindryczne do 2/3 wysokości strzały bez gałęzi. Drzewa rosnące samotnie wykazują skłonność do krzywizn. Modrzew jest drzewem górskim, szybko rosnącym, wymaga dużo światła. W miejscach wilgotnych choruje na raka modrzewiowego. Modrzew europejski odznacza się dużą zmiennością, która szczególnie jest do ustalenia na podstawie zabarwienia kwiatów żeńskich. Wyróżniamy formy: rubra - czerwoną, viridora - zieloną, rosora - różową, sulbhurea - żółtą, alba - białą. Drugim wyznacznikiem zmienności są szyszki: macrocarpa - o dużych szyszkach, microcarpa - o małych szyszkach. Kora w młodości gładka, z odcieniem szarości popiołu; z wiekiem gruba do 3 cm, łuskowata, głęboko spękana. Udział kory w pniu jest bardzo duży i wynosi 16-24%, jest bogata w żywicę.

W Polsce naturalnie rosną dwa gatunki modrzewia: Larix decidua i Larix polonica.

Występowanie
Europa środkowa, Alpy, Sudety, Karpaty, południowa i południowo zachodnia część Polski, środkowa, północna i wschodnia Europa.