Meble, które mają duszę...

"Na zalesionych terenach Kielecczyzny istniały w II połowie XIX wieku liczne ośrodki rzemiosł ludowych, które zajmowały się obróbką drewna" - powiedziała twórczyni ekspozycji dr Barbara Szot- Radziszewska.
Biedniejsi chłopi sami wytwarzali proste sprzęty domowe. Bogatsi gospodarze starali się naśladować w zakresie urządzenia wnętrz wzory podpatrzone w okolicznych dworach lub pobliskich miasteczkach. "W ten sposób do meblarstwa ludowego przenikały formy i dekoracje sprzętów stylowych" - wyjaśniła muzealniczka.
Według niej, około 1915 r. malowane skrzynie wianne zaczęły wypierać skrzynie i kufry mazerowane (zdobione odmienną techniką), pojawiły się też krzesła "wyrzynane". Później zaczęto produkować łóżka (wcześniej do spania służyły ławy), kredensy z oszkloną górą, kufry i skrzynie imitujące komody, krzesła z toczonymi nogami, a jeszcze później nastała moda na szafy na ubrania.
Pod koniec międzywojnia, na skutek konkurencji fabrycznej, meblarstwo ludowe zaczęło podupadać. Proces ten przyspieszyła wojenna zagłada rzemieślników żydowskich. Najzdolniejsi wiejscy stolarze przystąpili po II wojnie światowej do produkcji mebli politurowanych, stolarki budowlanej lub wyrobu trumien. MCH"

PAP - Nauka w Polsce
Muzeum Wsi Kieleckiej

bsz