Drewno w elektrociepłowniach

(...) W myśl międzynarodowych zobowiązań Polski, do 2010 roku 7,5% produkowanej w kraju energii elektrycznej pochodzić musi ze źródeł odnawialnych. W przyjętych w 2000 r. przez ministra gospodarki „Założeniach do polityki energetycznej państwa” (skorygowanych w 2002 r.) wskazano na biomasę jako najważniejsze źródło pozyskania energii.

W zasadzie wszystko wydaje się być w porządku. Chcieliśmy kapitalizmu i dlatego powinniśmy liczyć się z tym, że poszukiwany towar kupuje ten, który więcej zapłaci. A zakłady energetyczne płacą dobrze. Jak podaje „Rzeczpospolita”, w ubiegłym roku cena drewna sprzedanego Elektrowni Połaniec wynosiła około 90 zł/m3. Dla porównania – ten sam sortyment drewna producenci papieru kupowali od Lasów Państwowych jedynie za około 71 zł/m3.

Zgodnie z zapisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z 30 maja 2003 r., na zakłady energetyczne, które nie wywiążą się z obowiązku wytworzenia ustalonej ilości energii elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych zostaną nałożone kary wynoszące podwójną wartość nieuzyskanej, a wymaganej ilości energii pochodzącej z OZE. Okazuje się więc, że warto przepłacać.(...)

Drewno to jeden z najwspanialszych materiałów. Pomimo wprowadzenia do użytku szeregu nowych tworzyw nie można wyobrazić sobie jego braku w naszym najbliższym otoczeniu. Jego niepowtarzalny rysunek, barwa i właściwości wytwarzają specyficzną atmosferę emanującą spokojem i ciepłem. Pomieszczenie pozbawione elementów drewnianych od razu staje się zimnie i to bez względu na zastosowaną technologię ogrzewania. Nieprzeciętne są też właściwości konstrukcyjne drewna, w wielu przypadkach przewyższające własności typowych materiałów konstrukcyjnych. Skąd zatem wziął się pomysł zastosowania drewna w charakterze paliwa w dużych zakładach elektroenergetycznych?

W myśl ustawowej definicji pod pojęciem biomasy należy rozumieć „substancje pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, które ulegają biodegradacji, pochodzące z produktów, odpadów i pozostałości z produkcji rolnej oraz leśnej, a także przemysłu przetwarzającego ich produkty, a także inne części odpadów, które ulegają biodegradacji”. Jak z powyższego wynika, do biomasy paliwowej zalicza się materiały odpadowe, nieprzydatne w innych działach gospodarki.

Inne rodzaje paliw z biomasy jakoś nie zdołały się przebić w warunkach polskiej energetyki: słoma ze względu na problemy logistyczne związane z jej niską gęstością (koszty transportu); wierzba, bo okazuje się, że nie tak łatwo daje się uprawiać, a zyski z uprawy są niższe od oczekiwanych; odpady przemysłu drzewnego, bo część ich w charakterze surowca trafia do wytwórców tworzyw drzewnych i paliw formowanych a pozostałe są na miejscu przetwarzane na energię do celów technologicznych. Jak wynika z szacunków Instytutu Technologii Drewna, około 90% odpadów przemysłu drzewnego jest wykorzystywanych przez ich wytwórców w charakterze nośników energii.

Polska należy do krajów o najniższej lesistości w Europie. Jedynie około 28% naszego terytorium pokrywają lasy. Dla porównania, powierzchnia Szwecji (ponad 400 tys. kw2) w 50% porośnięta jest lasami. Pamiętać należy, że w kraju tym żyje jedynie około 8 mln mieszkańców. Otóż Szwecja jest największym w Europie importerem biopaliw stałych – głównie formowanych paliw drzewnych (brykiety, pelety) oraz drewna opałowego. Sytuacja ta ulegnie zapewne w tym roku pewnym zmianom, ze względu na konieczność zagospodarowania powstałych nie tak dawno wiatrołomów.

Wydaje się, że rozwój energetyki odnawialnej w Polsce w oparciu o spalanie biomasy drzewnej jest nieunikniony. Świadczą o tym choćby inwestycje poczynione w elektrowni Połaniec, których koszty sięgają 8 mln €. Zgodnie z informacjami „Rzeczpospolitej”, w bieżącym roku zakład ten zakupi w lasach Państwowych około 400 tys.m3 drewna – głównie papierówki – tj. niewiele mniej niż roczne zapotrzebowanie producenta papieru i tektury, firmy Intercell z Ostrołęki (około 450 tys.m3). Do podobnych działań przymierzają się inne elektrownie w kraju.