DREMA z perspektywy strugnicy

DREMA 2016 właśnie dobiegła końca. Ufff…

Cztery dni za strugnicą (a właściwie przed) sprawiły, że wyrobiłem sobie kilka opinii na pewne tematy. Po pierwsze i najważniejsze - ludzie są fajni. 

O ile nie chcesz im nachalnie czegoś wcisnąć. 

Wiele osób wychodziło ze swojego pancerza ochronnego dopiero wtedy kiedy jasno zasygnalizowałem, że niczego nie sprzedaję. Tylko rozmowa. W dwie strony - coś dawałem ale i brałem. Partnerska wymiana. 

Ryszard z Gdańska - architekt. Artysta i wielbiciel harmonijek ustnych i mandolin - pokazywał mi swoje realizacje - cedrowa sauna - powalające. Jego kolekcja strugów ręcznych i narzędzi to perła. 

Tomek z Bielska - stolarz technolog. Niepracujący w zawodzie ale cały czas czynny w pasji. Tydzień cichych dni w domu po zakupie strugarki ;-)

Radek ze Szczecinka - zakochany w drewnie i w ręcznych narzędziach. 

Ciało pedagogiczne i chłopcy z Technikum Drzewnego Towarzystwa Salezjańskiego z Oświęcimia - siła spokoju. Oby chłopcy znaleźli swoje miejsce i byli zadowoleni z wyboru zawodu. Sporo było śmiechu i zabawy ale i poważnych rozmów np. na temat wykorzystania drewna topolowego w tradycyjnej ciesielce w Wielkopolsce.

Wiele osób, wiele osobowości. Wszyscy ciepło reagowali na wariata opowiadającego o stuletnich piłach i powietrzu w konstrukcji mebli. Miło… 

Dostałem pozytywnego „kopa” i chcę więcej! 

I jeszcze fragment maila który otrzymałem od jednego fascynata: „… Raz jeszcze wielkie dzięki za czas i bezcenne informacje! (…) Szczerze najcenniejszą i najbliższą sercu wystawą w całej Drema 2016 był twój kącik...” 

- Radku - jesteś na dobrej drodze do tego, żebym Ci postawił piwo. 

Tylko jedno - w końcu jestem z Poznania.