Azobe - Lophira alata
Oznaczenie botaniczne
Rodzina: Ochnaceae – ochnowate
Inne nazwy botaniczne lub gatunki, których drewna w praktyce nie rozróżniamy
Lophira procera (synonim), Lophira lanceolata
Nazwy handlowe i regionalne
Polska: Azobe, Bongossi;
Niemcy: Bongossi, Eisenholz, Afrikanische Eiche;
W. Brytania: Ekki;
Włochy: Legno ferro;
Niektóre nazwy regionalne: Asso, Hendui, Eba, Bonkole, Kaku, Ironpost, Akele, Bang, Okoa, Akoura.
Drewno
Drewno bardzo twarde, znajdujące się w czołówce najtwardszych i najodporniejszych gatunków, o rzadko spotykanych parametrach fizycznych. Drewno azobe posiada wyraźnie zaznaczony biel o szerokości 3–5 cm, o barwie od jasnoszarej przez jasnoróżową do jasnobrązowej, oddzielony od twardzieli strefą drewna o jasnoszarym zabarwieniu szerokości 5-8 cm, która wykazuje w przekrojach podłużnych efektowne, dekoracyjne, białe żyłki. Twardziel czerwono-brązowa z fioletowym odcieniem do ciemnobrązowej, czekoladowej.
Struktura drewna homogeniczna, o prostoliniowym, czasami falistym układzie włókien. Strefy przyrostu oraz promienie rdzeniowe nie widoczne na przekroju poprzecznym, dostrzegalne są natomiast naczynia.
Trwałość
Drewno naturalnie bardzo odporne na warunki atmosferyczne oraz uszkodzenia przez grzyby i owady. Tylko nieliczne są w stanie zaatakować biel.
Własności technologiczne
Obróbka mechaniczna: drewno ciężkie do obróbki wszystkimi rodzajami narzędzi (zarówno ręczna, jak i maszynowa) szczególnie w płaszczyźnie promieniowej; wymaga stosowania odpowiednich narzędzi (stelitowanych) i częstego ich ostrzenia; w przetarciu zalecany wolny posuw, drewno trudno łupliwe.
Połączenia: złącza frezowane, dłutowane i czopowane bardzo wytrzymałe, ale trudne w wykonaniu. Łączenie elementów za pomocą gwoździ i wkrętów jest trwałe, wymaga jednak uprzednich nawierceń. Suszenie: trudne; przebiega bardzo wolno, drewno wykazuje skłonność do paczenia się i pękania, zwłaszcza pęknięć powierzchniowych.
Sklejanie: trudne ze względu na wysoką gładkość powierzchni, elementy klejone nadają się wyłącznie do pomieszczeń.
Obróbka powierzchni: Ze względu na strukturę łatwo daje dobrą powierzchnię przy szlifowaniu, polerowaniu i toczeniu. Występują trudności w nakładaniu powłok lakierniczych.
Podatność na impregnację: drewno nie podatne na impregnację, która jest zbędna ze względu na naturalne cechy trwałości
Inne: Podczas obróbki drewno wydziela nieprzyjemny zapach. Drewno odporne na kwasy. Nie nadaje się do produkcji forniru.
Najczęstsze wady drewna
Krzywizny kłód.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Zastosowanie
Ze względu na swoje właściwości wykorzystywane na konstrukcje budowlane o bardzo dużych obciążeniach, w budownictwie wodnym, na podstawy i części maszyn, tarcica wagonowa, podkłady kolejowe, budowa statków.
Parkiety, podłogi w halach produkcyjnych, schody, wyroby toczone i rzeźby, kostka brukowa. Linowe koła bieżne.
Drzewo
Drzewo liściaste lasów równikowych osiągające wysokości przeciętnie 30–40 m (ale może dochodzić do 60 m) o kulistej koronie. Kora silnie przylegająca, gładka, u starszych drzew z cienkimi łuskami, jasnoszaro-brązowa, grubości 1,0–1,5 cm. Pień prosty, z krótkimi napływami korzeniowymi w odziomku, o cylindrycznym przekroju, pozbawiony gałęzi do wysokości 30 m, osiągający średnicę do 2 m (przeciętnie ok 1 m).
Zasięg występowania gatunku
fot. Drewno.pl
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
Dodaj komentarz
Komentáre môžu pridávať iba prihlásení používatelia. Prihlásiť sa