DREWNO.PL - Portal branży drzewnej - ogłoszenia
Przewodnik dla stolarzy - Jan Heurich
 

W Olsztynku powstanie rekonstrukcja staropruskiej osady z wczesnego średniowiecza

Muzeum Budownictwa Ludowego - Park Etnograficzny w Olsztynku / PAP

Autor: oprac. dja
Źródło: Muzeum Budownictwa Ludowego - Park Etnograficzny w Olsztynku / PAP
Data: 2014-03-06


W parku etnograficznym w Olsztynku (woj. warmińsko-mazurskie) powstaje projekt budowy osady staropruskiej. Budowle - zrekonstruowane na podstawie prac archeologicznych w osadach Wikingów i pruskich grodziskach plemiennych - mają stać się regionalną atrakcją turystyczną dla miłośników historii.

Propozycja rekonstrukcji fragmentu zabudowy w strefie portowej osady Truso wykonana na podstawie badań archeologicznych przez Marka F. JagodzińskigoPropozycja rekonstrukcji fragmentu zabudowy w strefie portowej osady Truso wykonana na podstawie badań archeologicznych przez Marka F. JagodzińskigoFot. rys. Bogdan Kiliński

- Opracowywany jest projekt budowy na terenie tego skansenu osady staropruskiej z wczesnego średniowiecza. Zakłada on odtworzenie zabudowy wikińskich osad istniejących w VIII-XI wieku w Myślęcinie oraz Truso w Janowie Pomorskim, a także grodzisk plemiennych Prusów z XI-XIII wieku, odnalezionych przez archeologów w Weklicach i Kwietniewie - powiedziała w rozmowie z PAP dyrektor Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku Ewa Wrochna.

Inwestycje w osadzie zaplanowano w podziale na trzy strefy. W pierwszej odtworzony zostanie fragmentu zabudowy części portowej osady Truso, która pokazywać ma handlowo-rzemieślniczy charakter takich miejsc. Rekonstrukcji strefy portowej osady typu emporium, składać się ma z budynków o konstrukcji słupowej (lub słupowej z przyporami), wiaty, kuźni, umocnionego nabrzeża i pomostu. Strefa druga będzie miała charakter obronnego grodziska. Obejmie zabudowę z okresu wikińskiego (budynki ze strefy peryferyjnej Truso i osady w Myślęcinie) oraz plemiennego (zabudowa z grodzisk w Weklicach i Kwietniewie). Zostanie tu wybudowana wieża bramna, palisada oraz kładka i most. Wewnątrz grodziska powstaną budynki naziemne wzniesione nad obiektami typu wannowatego, budynki typu półziemiankowego, budynek słupowy z Weklic. W trzeciej strefie znajdzie się rekonstrukcja dużej budowli typu sakralnego odkryta w strefie peryferyjnej osady Truso.

Na zlecenie muzeum dokumentację projektową przygotuje do końca maja br. pracownia architektoniczna z Sopotu. Firma sporządzi też komputerową wizualizację, w tym animację zwiedzania osady widzianej "z poziomu turysty". Projekt będzie kosztował 97 tys. zł i został dofinansowany z programu transgranicznego Litwa-Polska-Rosja (Cross-Border Cooperation Programme ENPI Lithuania-Poland-Russia 2007-2013).

 

Kiedy dokumentacja będzie gotowa olsztyneckie muzeum rozpocznie starania o uzyskanie dotacji na budowę osady.

Inwestycja Parku Etnograficznego w Olsztynku będzie popularyzować wczesnośredniowieczną historię regionu. W osadzie mają odbywać się plenerowe imprezy z udziałem grup rekonstruktorów historii i odtwórców dawnych rzemiosł. Zdaniem dyr. Wrochny takie miejsce będzie nie tylko atrakcyjne turystycznie, ale i zgodne z prawdą historyczną, bo wszystkie obiekty będą odtworzone na podstawie badań archeologicznych prowadzonych na pogranicznych obszarach osadnictwa słowiańskiego i zachodniobałtyjskiego.

Wnioski z tych wykopalisk przygotował Marek Jagodziński - odkrywca Truso, największej wikińskiej osady na południowym wybrzeżu Bałtyku. W skansenie mają być też zrekonstruowane budowle z grodziska pruskiego plemienia Pogezanów w Weklicach oraz grodziska Chollin, odkrytego między Kwietniewem a wsią Święty Gaj, które jest uważane przez niektórych historyków za przypuszczalne miejsce śmierci św. Wojciecha.

W olsztyneckim skansenie istnieją już obiekty nawiązujące do tych czasów, w tym kuźnia, warsztat rzemieślniczy, palisada i replika kurhanu grobowego. Od pobliskiej rzeczki Jemiołówki nazwano je osadą Amalang, co w języku pruskim oznaczało jemiołę. W przyszłości te budowle mają stać się częścią zrekonstruowanej staropruskiej osady.

Początki Muzeum Budownictwa Ludowego - Parku Etnograficznego w Olsztynku sięgają 1909 roku, kiedy to w Królewcu, ówczesnej stolicy Prus Wschodnich, zapadła decyzja o utworzeniu muzeum architektury wiejskiej.

Na jego siedzibę wybrano teren Królewieckiego Ogrodu Zoologicznego. Plan zabudowy zakładał przeniesienie na teren muzeum obiektów najbardziej charakterystycznych dla każdego z regionów wchodzących w skład Prus Wschodnich. W związku ze złym stanem budynków przeznaczonych do translokacji zdecydowano o wybudowaniu kopii. W latach 1910-1913 wybudowano ok. 20 obiektów z XVIII-XIX w., reprezentujących budownictwo mieszkalne, sakralne, przemysłowe oraz gospodarcze. Na terenie muzeum znajdowały się także dwa obiekty archeologiczne.

W 1937 roku ze względu na ograniczoność terenu Królewieckiego Ogrodu Zoologicznego zdecydowano o przeniesieniu obiektów do Olsztynka, w którego okolicach znajdowało się Mauzoleum prezydenta Rzeszy, feldmarszałka Paula Hindenburga i które stało się miejscem licznych wycieczek z Niemiec. Muzeum architektury wiejskiej miało podnieść atrakcyjność okolicy. Translokacji dokonano w latach 1938-1942. Nie wszystkie obiekty udało się przenieść. Z pierwotnego założenia zachowało się 12 budynków.

Po wojnie przystąpiono do zabezpieczania obiektów. Prace wykonywane były pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Olsztynie. Pod koniec lat pięćdziesiątych rozpoczęła się rozbudowa muzeum. W 1962r. nadano mu nazwę Park Etnograficzny, który funkcjonował jako oddział Muzeum Mazurskiego w Olsztynie. W 1969r. Park Etnograficzny uzyskał status samodzielnej placówki pod nazwą Muzeum Budownictwa Ludowego-Park Etnograficzny. W 1985 r. w jego struktury organizacyjne włączono 2 obiekty w centrum Olsztynka: Salon Wystawowy w dawnym kościele ewangelickim oraz basztę na linii miejskich murów obronnych, w której mieści się obecnie muzeum poświęcone życiu i działalności Krzysztofa Celestyna Mrongowiusza - obrońcy  języka polskiego i polskiej tradycji kulturowej na Mazurach.

Od 1998r. muzeum jest instytucją kultury Samorządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego, a w roku 2008 zostało wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów prowadzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Muzeum dysponuje obecnie terenem o powierzchni 94 ha. Posiada bogate zbiory muzealiów ruchomych i nieruchomych. Zgromadzone są w 74 obiektach dużej i małej architektury wiejskiej z Warmii, Mazur, Powiśla i Małej Litwy, o zróżnicowanych funkcjach, budowie i konstrukcji. Są to budynki mieszkalne, sakralne, zabudowania gospodarcze i przemysłowe. Wyposażenie budynków stanowią eksponaty pokazujące tradycyjne metody pracy i obrzędy na wsi w XIX i XX wieku. Zbiory muzealne kultury materialnej oraz sztuki ludowej przekraczają 10 tys. egzemplarzy.


 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA


 
 
facebook
newsletter

Zapisz się na bezpłatny

Wiadomości z portalu na e-mail

Zapisz