DREWNO.PL - Portal branży drzewnej - ogłoszenia
TARCICA.PL - internetowy sklep drzewny
 

Jak udokumentować zakup drewna od rolnika?

Sejm Rzeczpospolitej

Autor: oprac. dja
Źródło: Sejm Rzeczpospolitej
Data: 2012-10-02


Niedobór surowca drzewnego oferowanego przez Lasy Państwowe powoduje, że tartaki poszukują innych źródeł drewna. W polskich realiach alternatywą jest przede wszystkim zakup drewna od prywatnych właścicieli lasów. Rzadko się zdarza, aby taki dostawca mógł wystawić fakturę VAT, dlatego warto zadbać o właściwe udokumentowanie transakcji, co pozwoli uniknąć trudności podczas kontroli skarbowej.

17,6% lasów w Polsce należy do osób fizycznych17,6% lasów w Polsce należy do osób fizycznychFot. Drewno.pl

Poseł Łukasz Gibała złożył interpelacje do ministra finansów związaną z problemami spotykają się przedsiębiorcy sektora drzewnego dokonujący zakupów drewna od rolników. Obszernej odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie udzieliła Hanna Majszczyk - podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów.


Interpelacja (nr 7570) do ministra finansów
w sprawie problemów firm sektora drzewnego związanych z praktyką działania urzędów skarbowych, które nie uwzględniają niepotwierdzonych fakturą kosztów zakupu drewna jako kosztów uzyskania przychodu.

Szanowny Panie Ministrze!
Pragnę zwrócić uwagę Pana Ministra na problemy, z jakimi zmierzają się firmy sektora drzewnego w związku z praktyką działania urzędów skarbowych polegającą na nieuwzględnianiu jako kosztów uzyskania przychodu znacznej części wydatków ponoszonych przez te firmy, co prowadzi do zawyżenia naliczonego im zobowiązania podatkowego.

Firmy sektora drzewnego przez wiele lat nabywały drewno nie tylko od Lasów Państwowych, ale także od rolników indywidualnych. Bardzo często zdarzało się, iż rolnicy nie chcieli wystawiać rachunku dokumentującego transakcję sprzedaży. W konsekwencji przedsiębiorcy działający w sektorze drzewnym nie mogli umieścić w prowadzonej dokumentacji faktur potwierdzających dokonanie zakupu drewna. A zatem by wykazać przed urzędem skarbowym, iż doszło do transakcji, przedsiębiorcy przedstawiali tzw. dowody wewnętrzne. W myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003r. Nr 152, poz. 1475, ze zm.) dowody wewnętrzne są to: dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków, określające – przy zakupie: nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość. Praktyka wykazywania dokonanego zakupu drewna na podstawie tego rodzaju dokumentów była aż do 2007 r. akceptowana przez urzędy skarbowe. W razie wątpliwości co do wolumenu nabytego drewna lub jego ceny w trakcie kontroli skarbowej starano się oszacować, czy istotnie do wyprodukowania określonej liczny towarów z drewna potrzebna była taka ilość tego surowca, jaka została wskazana przez przedsiębiorcę. Ten sposób przeprowadzania kontroli skarbowej nie wzbudzał niczyich zastrzeżeń.

Niepokój budzi natomiast stosunkowo nowa, mająca miejsce od 2007 r., praktyka działania urzędów skarbowych, które wymagają, by przedsiębiorcy udowadniając zakup drewna od rolników, okazywali faktury VAT RR. W przypadku gdy działający w branży drzewnej przedsiębiorca nie przedstawi takiej faktury, wydatki poniesione na zakup drewna nie będą mogły zostać zaliczone na poczet kosztów uzyskania przychodu. Oznacza to, iż obecnie urzędnicy skarbowi próbują udowodnić przedsiębiorcom, że wyprodukowali pewną ilość towarów z drewna, którego nie posiadali. Przedsiębiorca jest więc de facto zmuszony zapłacić podatek od kwoty znacząco wyższej aniżeli kwota uzyskanego dochodu. Dla licznych legalnie działających małych firm sektora drzewnego tego rodzaju obciążenie oznacza prowadzenie działalności gospodarczej na granicy rentowności. Takich problemów z dokumentowaniem zakupu drewna nie mają natomiast firmy działające w szarej strefie, które nawet nie próbują dokonywać rozliczeń z urzędem skarbowym.

Chociaż nie da się zaprzeczyć, że dbałość administracji podatkowej o zapewnienie jak największych wpływów z podatków do budżetu państwa jest co do zasady zrozumiała, to jednak w tym konkretnym wypadku wymaganie od przedsiębiorców faktur potwierdzających zakup drewna może prowadzić do skutków przeciwnych do zamierzonych. Z całą pewnością sytuacja, w której legalnie działające firmy są zmuszone bądź to zakończyć swoją działalność, bądź też przejść do szarej strefy, nie przyczynia się do zwiększenia dochodów budżetu państwa.

Oprócz tego, że wszystko wskazuje na to, iż praktyka przyjęta przez urzędy skarbowe nie jest oparta na racjonalnych przesłankach, to w dodatku pojawiają się uzasadnione wątpliwości co do tego, czy przyjmowana przez urzędy skarbowe interpretacja prawa jest zgodna z zasadami poprawnej wykładni.

Oczywiście najwłaściwsza byłaby sytuacja, w której rolnicy mieliby prawnie nałożony obowiązek wystawiania faktur oraz w której ten obowiązek byłby przez nich wykonywany. Wówczas przedsiębiorcy sektora drzewnego mogliby rozliczać się z urzędem skarbowym na podstawie otrzymanych od rolników rachunków. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w obecnym stanie prawnym i faktycznym.

Warto przytoczyć tutaj art. 87 § 2 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 1997r. Nr 137, poz. 926, ze zm.), który stanowi, iż obowiązek wystawienia rachunku dotyczącego sprzedaży nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy lub hodowli, nieprzerobione sposobem przemysłowym. Naturalną konsekwencją takiego zapisu Ordynacji podatkowej jest wprowadzenie w § 14 ust. 2 wspomnianego wcześniej rozporządzenia ministra finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów regulacji, w myśl której zakup bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy produktów roślinnych i zwierzęcych może być dokumentowany na podstawie tzw. dowodów wewnętrznych.

Wydaje się, że takie zapisy Ordynacji podatkowej i rozporządzenia ministra finansów wprowadzają pewien przejrzysty i spójny system dokonywania rozliczeń z urzędem skarbowym. Przepisy te wskazują, iż rolnik sprzedający swoje produkty nie ma obowiązku wystawiania faktury, zaś nabywca tych towarów stara się udowodnić ich zakup, przedstawiając dowody wewnętrzne. Jak już wspomniano, aż do 2007r. urzędy skarbowe podobną interpretację tych zapisów stosowały również wobec przedsiębiorców sektora drzewnego.

Jednakże po 2007 r. urzędy skarbowe przyjęły inną, niekorzystną dla przedsiębiorców interpretację, uznając, iż drewno nie jest produktem roślinnym, w związku z czym obowiązkiem rolnika sprzedającego drewno jest wystawienie odpowiedniego rachunku, zaś obowiązkiem przedsiębiorcy jest udokumentowanie tego zakupu na podstawie otrzymanej od rolnika faktury VAT RR. By udowodnić, iż drewno należy traktować jako produkt gospodarki leśnej, a nie produkt roślinny, urzędy skarbowe powoływały się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Faktycznie, w przyjętej rozporządzeniem klasyfikacji drewno nieprzerobione znajduje się w dziale: produkty gospodarki leśnej i gospodarki związanej z leśnictwem. Jednakże taki zapis znajdujący się w rozporządzeniu Rady Ministrów wcale nie wyklucza równoczesnej możliwości zakwalifikowania drewna jako produktu roślinnego. Otóż interpretacja odpowiednich przepisów rangi ustawowej pozwala stwierdzić, iż między grupą produktów roślinnych a grupą produktów gospodarki leśnej zachodzi stosunek nadrzędności zakresowej. Należy bowiem odwołać się do art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535, ze zm.) definiującego działalność rolniczą. Przepis ten stanowi, iż przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą. Następnie pojawiają się słowa „w tym również”, które otwierają przykładowy katalog działalności, która może zostać uznana za produkcję roślinną lub zwierzęcą. W pełni dopuszczalna wydaje się taka interpretacja tego przepisu, by wyszczególnione w tym katalogu produkty gospodarki leśnej i łowieckiej uznać za element produkcji roślinnej.

Jednak nawet gdyby uznać, że przepis pkt 15 art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest w pełni jednoznaczny, to powinno być przyjętą regułą interpretacyjną, by pojawiające się w przepisach prawnych niejasności urzędy rozstrzygały na rzecz obywateli. Trudna do zaakceptowania wydaje się praktyka urzędów skarbowych, które najpierw przez wiele lat przyjmowały korzystną dla przedsiębiorców interpretację przepisów, a potem zmieniały swoją wcześniejszą wykładnię i w trakcie kontroli skarbowych naliczały bardzo wysokie kary. Wydaje się oczywiste, że taki sposób postępowania nie służy pewności obrotu gospodarczego oraz nie buduje zaufania do organów państwa.

Zasadne jest zatem postawienie pytania, czy wszystkie reguły, jakie powinny być przestrzegane w praworządnym państwie, były realizowane przez urzędy skarbowe. Warto raz jeszcze krótko przypomnieć, dlaczego sposób działania urzędów skarbowych wywołuje w moim przekonaniu niepokój. Otóż po pierwsze, przyjęta przez urzędy skarbowe interpretacja prawa przeczy zasadom zdrowego rozsądku poprzez to, iż urzędnicy próbują wykazać przedsiębiorcom, że wyprodukowali oni produkty z drewna, którego nie nabyli. Po drugie, zysk dla budżetu państwa wynikający z przyjęcia takiej interpretacji jest jedynie pozorny, gdyż bankrutujące lub przechodzące do szarej strefy firmy wcale nie zapłacą więcej podatków. Wreszcie interpretacja urzędów skarbowych wywiedziona jest z przepisów aktów normatywnych rangi podustawowej, w czasie gdy zapisy ustawowe mogą być rozumiane w sposób korzystny dla przedsiębiorców.

W związku z tymi wątpliwościami zwracam się do Pana Ministra z następującym pytaniem: Czy zamierza Pan Minister podjąć odpowiednie środki wobec podlegającej Pana zwierzchnictwu administracji podatkowej, które przyczyniłyby się do zmiany przestawionego w niniejszej interpelacji sposobu działania urzędów skarbowych wobec firm sektora drzewnego?

Z wyrazami szacunku
Poseł Łukasz Gibała
Kraków, dnia 27 lipca 2012r.

 

Odpowiedzi na powyższą interpelację udzieliła Hanna Majszczyk - podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów.

Szanowna Pani Marszałek!
Odpowiadając na interpelację pana posła Łukasza Gibały, przekazaną przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2012r., znak: SPS-023-7570/12, w sprawie problemów firm sektora drzewnego związanych z praktyką działania urzędów skarbowych, które nie uwzględniają niepotwierdzonych fakturą kosztów zakupu drewna jako kosztów uzyskania przychodów, uprzejmie informuję.


W interpelacji zwrócono uwagę na trudności w dokumentowaniu wydatków w przypadku nabycia przez przedsiębiorcę drewna od rolnika indywidualnego oraz związane z tym konsekwencje w postaci nieuznawania przez organy podatkowe tych wydatków za koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do kwestii dokumentowania wydatków, uprzejmie wyjaśniam, iż w art. 87 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749) przyjęto zasadę, że podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi. Obowiązek wystawienia rachunku nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy lub hodowli, nieprzerobione sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych miejscach sprzedaży, poza obrębem uprawy lub hodowli (art. 87 §2 Ordynacji podatkowej).

Obowiązanym do wystawienia rachunku na żądanie kupującego jest sprzedający produkty roślinne i zwierzęce pochodzące ze źródeł innych niż wskazane w art. 87 §2 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć należy, że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące obowiązek i zasady wystawiania rachunków znajdują zastosowanie jedynie w tych przypadkach, gdy odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Odrębne zasady dokumentowania sprzedaży zawarte są w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.). Podatnikami podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej 2 oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Natomiast przez działalność rolniczą, zgodnie z art. 2 pkt 15 ww. ustawy, rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin in vitro, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek, chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.20.13.0) oraz bambusa (PKWiU ex 01.29.30.0), a także świadczenie usług rolniczych.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że drewno (z pewnymi wyjątkami) co do zasady mieści się w zakresie definicji produktów gospodarki leśnej, a co za tym 3 idzie jego dostawa spełnia definicję działalności rolniczej, do której mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy ponadto zauważyć, że w myśl art. 106 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, o których mowa w ww. art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Kwestię tę szczegółowo reguluje §4 ust. 1 rozporządzenia ministra finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), który stanowi, że faktury wystawiają podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej. Na zasadach szczególnych uregulowane jest jednak dokumentowanie dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej przez rolnika ryczałtowego, o ile ich nabywcą jest zarejestrowany podatnik VAT czynny (art. 116 ust. 1 ww. ustawy). W takim wypadku to nabywca wystawia fakturę, oznaczając ją jako fakturę VAT RR.

W myśl art. 116 ust. 3 ww. ustawy faktura VAT RR powinna również zawierać oświadczenie dostawcy produktów rolnych w brzmieniu: Oświadczam, że jestem rolnikiem ryczałtowym zwolnionym od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podkreślenia wymaga fakt, iż w przypadku gdy nabywcą produktów rolnych jest podmiot niebędący zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, nie będą miały zastosowania wskazane powyżej szczególne zasady. Nie będą one miały również zastosowania w sytuacji, gdy rolnik ryczałtowy nie udostępni nabywcy wszystkich danych koniecznych do wystawienia faktury VAT RR lub nie zgodzi się na podpisanie oświadczenia, że jest rolnikiem ryczałtowym. W takim przypadku bowiem nabywca nie będzie miał możliwości wystawienia faktury z tytułu dostawy przez rolnika ryczałtowego produktów rolnych. Należy nadmienić, 4 iż także rolnik ryczałtowy, nie będąc zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym (rolnik ryczałtowy w zakresie prowadzonej działalności rolniczej dostarczający produkty rolne jest zwolniony m.in. z obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego na podstawie art. 117 pkt 4 oraz art. 118 ww. ustawy), nie będzie mógł wystawić faktury VAT.

Reasumując, należy stwierdzić, że w przypadku dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej (w tym dostawy drewna, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych, PKWiU 02.20.13.0) przez rolnika ryczałtowego na rzecz podmiotu będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, zobowiązanym do wystawienia faktury (tj. faktury VAT RR) jest nabywca produktów rolnych, przy założeniu, że zostały spełnione pozostałe warunki wymienione w art. 116 ww. ustawy. Natomiast w sytuacji gdy nabywcą jest podmiot niezarejestrowany jako podatnik VAT czynny, nie jest możliwe wystawienie faktury VAT RR przez nabywcę. Prawo do wystawiania faktur VAT w rozumieniu art. 106 ust. 1 ww. ustawy na zasadach ogólnych przysługuje rolnikowi, który zrezygnuje z przysługującego mu zwolnienia (art. 43 ust. 3 ww. ustawy) i dokona zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 i 2 ww. ustawy.

Z wystąpienia pana posła wynika, iż problem związany z dokumentowaniem wydatku na zakup drewna dotyczy przedsiębiorców obowiązanych do prowadzenia urządzenia księgowego w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać ta księga, aby stanowiła dowód pozwalający na określenie zobowiązań podatkowych oraz szczegółowy zakres obowiązków związanych z jej prowadzeniem, określa rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475, z późn. zm.), wydane na podstawie art. 24a ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych 5 (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.). Stosownie do §12 ust. 3 ww. rozporządzenia podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
1) faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące (…), odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub
2) inne dowody, wymienione w §13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy (…),
c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych - oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Za dowody księgowe uważa się również dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem, noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi, dowody przesunięć, dowody opłat pocztowych i bankowych, inne dowody opłat oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w §12 ust. 3 pkt 2 (§13 ww. rozporządzenia).

Ponadto, zgodnie z §14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, w celu udokumentowania zapisów w księdze dotyczących niektórych kosztów (wydatków) mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku). Dowody te mogą dotyczyć wyłącznie m.in. zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt.

Z powołanych powyżej regulacji jednoznacznie wynika, iż fakt nabycia drewna od rolnika indywidualnego przez przedsiębiorcę obowiązanego do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów powinien być udokumentowany, w zależności od sytuacji prawnopodatkowej kontrahentów transakcji, fakturą VAT, fakturą VAT RR, innym dowodem księgowym zawierającym dane, o których mowa w §12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podkreślić należy, iż księgi podatkowe są jednym z najważniejszych dowodów w postępowaniu podatkowym. Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie (dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty) i w sposób niewadliwy (zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów) stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

Jednakże odnosząc się do poruszonej przez pana posła kwestii nieuznawania przez organy podatkowe za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez firmy sektora drzewnego w przypadku wadliwego ich udokumentowania, należy stwierdzić, że o tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie decydują regulacje zawarte w powołanych wyżej aktach prawnych. Koszty uzyskania przychodów zdefiniowane zostały przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z powyższego wynika, iż przesłanką konieczną do zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Każdorazowa ocena wydatków poniesionych przez podatnika wymaga zatem dokonania indywidualnej analizy.

Odrębną kwestię stanowi natomiast okoliczność udowodnienia, iż dany wydatek został poniesiony, co wiąże się z prawidłowym udokumentowaniem transakcji. Organ podatkowy, prowadząc postępowanie podatkowe, ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Nie można zatem uznać, iż w przypadku gdy działający w branży drzewnej przedsiębiorca nie przedstawi (…) faktury, wydatki poniesione na zakup drewna nie będą mogły zostać zaliczone na poczet kosztów uzyskania przychodu.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie ministra finansów, obowiązujące rozwiązania dotyczące zasad dokumentowania wydatków, które zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów, nie wymagają zmian. Zatem podjęcie działań zmierzających do zmiany istniejącego stanu prawnego nie znajduje uzasadnienia.

Z poważaniem
Hanna Majszczyk - podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów


 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA


 
 
facebook
newsletter

Zapisz się na bezpłatny

Wiadomości z portalu na e-mail

Zapisz