DREWNO.PL - Portal branży drzewnej - ogłoszenia
TARCICA.PL - internetowy sklep drzewny
 

Unia Europejska przeciw nielegalnemu pozyskaniu drewna

Drewno.pl

Autor: Dominik Jabłoński
Źródło: Drewno.pl
Data: 2010-07-08


Parlament Europejski poparł zaaprobowany wcześniej przez rządy krajów członkowskich zakaz handlu w UE nielegalnie wycinanym drewnem. Nowe przepisy, które obejmą zarówno handlujących surowcem drzewnym jak i gotowymi produktami np. meblami, mają wejść w życie w drugiej połowie 2012 roku.

Fot. Drewno.pl

Unia Europejska dąży do zredukowania wycinki najcenniejszych lasów tropikalnych. W wyniku podjętych działań, do roku 2020 ma ona zmniejszyć się o conajmniej połowę, a do roku 2030 powstrzymane ma zostać zmniejszanie się powierzchni lasów na świecie.

"Unijne regulacje zakazujące handlu nielegalnie pozyskiwanym drewnem to przełom na skalę międzynarodową. Dotyczą całego łańcucha dostaw: począwszy od nielegalnie wycinanych lasów na całym świecie, a skończywszy na unijnym rynku, gdzie produkty z drewna są sprzedawane. Wprowadzenie tych twardych zasad nie byłoby możliwe, gdyby nie Parlament Europejski" - powiedziała sprawozdawczyni raportu, fińska posłanka Satu Hassi

Według ONZ, na świecie nielegalne drewno stanowi 20-40 proc. rynku. Unia Europejska jest jednym z kluczowych rynków zbytu drewna - pochodzącego zarówno z legalnego i nielegalnego pozyskania. Według szacunków, co najmniej 20% sprzedawanego na unijnym rynku drewna pochodzi z nielegalnych wycinek prowadzonych przede wszystkim w takich krajach jak Brazylia, Chiny, Indonezji, Rosji oraz państw Afryki Centralnej. Obrońcy środowiska szacują, że roczny obrót nielegalnym drewnem w UE sięga 1,2 mld euro.

Zgodnie z założeniami nowych przepisów wprowadzona będzie obowiązkowa certyfikacja drewna importowanego do UE. Eksporterzy i importerzy będa mieli obowiązek dostarczać informacje dotyczące kraju pochodzenia drewna, miejsca prowadzenia wyrębu,  pośredników. Każda z firm będzie musiała zapewnić, że cały proces pozyskania drewna odbyłs się zgodnie z prawem. Podobne gwarancje będą musieli dawać również importerzy produktów z drewna takich jak np. sklejki, płyty wiórowe, meble czy papier.

Za nieprzestrzeganie przepisów przewidziano kary finansowe, które mają być uzależnione od skali szkód wyrządzonych środowisku, wartości drewna oraz wartości niezapłaconych podatków. Każdy z krajów członkowskich Unii ma wolną rękę we wprowadzeniu sankcji karnych.

Poniżej zamieszaczamy pełen tekst dokumentu przyjętego przez Parlament Europejski, który będzie podstawą do prawa ustanowionego przez Radę Unii Europejskiej.
 
***
P7_TC2-COD(2008)0198

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 7 lipca 2010 r.
w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2010 ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego1,
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Lasy przynoszą różnorodne korzyści środowisku, gospodarce i społeczeństwu, m.in. dostarczają drewno i inne niedrzewne produkty leśne i pełnią funkcje związane z ochroną środowiska, które są niezbędne dla ludzkości, na przykład utrzymywanie różnorodności biologicznej i funkcji ekosystemu, a także ochrona systemu klimatycznego.

(2) W związku z rosnącym popytem na drewno i produkty z drewna na całym świecie oraz ze względu na słabości instytucjonalne i słabości w zarządzaniu, które występują w sektorze leśnym w wielu krajach będących producentami drewna, coraz większe obawy budzi zjawisko nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu.

(3) Nielegalne pozyskiwanie drewna jest powszechnym problemem o międzynarodowym znaczeniu. Stanowi ono duże zagrożenie dla lasów, gdyż jest częścią procesu wylesiania i degradacji lasów, będącego przyczyną około 20% światowych emisji CO2, zagraża różnorodności biologicznej i szkodzi zrównoważonej gospodarce leśnej i rozwojowi lasów, a także rentowności rynkowej podmiotów działających zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Przyczynia się ono również do pustynnienia i erozji gleby, a także może potęgować ekstremalne zjawiska pogodowe i powodzie. Ponadto nielegalne pozyskiwanie drewna ma skutki społeczne, polityczne i gospodarcze, stanowiąc często przeszkodę w dokonywaniu postępów na drodze ku ładowi administracyjnemu oraz zagrażając źródłu utrzymania lokalnych społeczności zależnych od lasów, a także może być powiązane z konfliktami zbrojnymi. Zwalczanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna w kontekście niniejszego rozporządzenia ma w założeniu przyczynić się do realizacji działań Unii mających na celu minimalizację zmian klimatycznych w sposób efektywny pod względem kosztów i należy je postrzegać jako uzupełnienie działań i zobowiązań Unii w kontekście Konwencji ramowej ONZ w sprawie zmian klimatycznych.

(4) W decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego3 jako działanie priorytetowe wskazuje się zbadanie możliwości przyjęcia aktywnych środków w celu zapobiegania handlowi nielegalnie pozyskiwanym drewnem i zwalczania go oraz kontynuowanie aktywnego uczestnictwa Unii i państw członkowskich we wdrażaniu wydawanych lub zawieranych na szczeblu światowym i regionalnym rezolucji i porozumień dotyczących kwestii związanych z lasami.

(5) W komunikacie Komisji z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowanym „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE” zaproponowano pakiet środków służących wspieraniu międzynarodowych wysiłków na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu w kontekście ogólnych działań Unii na rzecz osiągnięcia zrównoważonej gospodarki leśnej.

(6) Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem przyjęły ten komunikat i uznały, że konieczne jest włączenie się Unii w światowe działania na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna.

(7) Zgodnie z określonym w komunikacie celem, jakim jest zapewnienie przywozu do Unii wyłącznie tych produktów z drewna, które zostały wyprodukowane zgodnie z ustawodawstwem kraju będącego producentem, Unia prowadzi z krajami będącymi producentami drewna (krajami partnerskimi) negocjacje w sprawie dobrowolnych umów o partnerstwie (VPA), które nakładają na strony prawnie wiążące zobowiązanie do wdrożenia systemu zezwoleń oraz do uregulowania handlu drewnem i produktami z drewna określonymi w tych VPA.

(8) Z uwagi na wymiar i pilny charakter problemu konieczne jest aktywne wsparcie międzynarodowej walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, tak by uzupełnić i wzmocnić inicjatywę zawierania umów VPA, oraz poprawa synergii między strategiami politycznymi mającymi na celu ochronę lasów i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym walkę ze zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej.

(9) Należy uwzględnić starania krajów, które zawarły umowy VPA FLEGT z Unią, oraz zawarte w tych umowach zasady, w szczególności w odniesieniu do definicji legalnie wyprodukowanego drewna, a także należy nadal zachęcać kraje do zawierania umów VPA FLEGT. Należy również wziąć pod uwagę, że w ramach systemu zezwoleń FLEGT do Unii wywożone są wyłącznie drewno pozyskane zgodnie z odnośnym ustawodawstwem krajowym oraz pochodzące z niego produkty. Dlatego drewno zawarte w produktach z drewna wymienione w załącznikach II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT4, pochodzące z państw partnerskich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005, powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że produkty te spełniają wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.

(10) Należy również uwzględnić fakt, że na mocy Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) jedynie jej strony są uprawnione do przyznawania zezwolenia eksportowego CITES, jeśli gatunki objęte tą konwencją zostały pozyskane, między innymi, zgodnie z ustawodawstwem kraju wywozu. Dlatego drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi5 powinny być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że spełnia ono wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.

(11) Wprowadzanie po raz pierwszy na rynek wewnętrzny nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów wytworzonych z takiego drewna powinno być zakazane na mocy jednego z przepisów niniejszego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę złożoność czynników leżących u podstawy problemu nielegalnego pozyskiwania drewna oraz jego skutki, należy wprowadzić konkretne środki, na przykład środki oddziałujące na postępowanie podmiotów.

(12) W kontekście planu działań FLEGT Komisja i – w stosownych przypadkach – państwa członkowskie mogą wspierać i prowadzić analizy i badania dotyczące poziomów i charakteru nielegalnego pozyskiwania drewna w różnych krajach oraz udostępniać takie informacje publicznie, a także przyczyniać się do zapewnienia podmiotom praktycznego doradztwa w zakresie obowiązującego prawodawstwa w krajach będących producentami drewna.

(13) W związku z brakiem definicji uzgodnionej na szczeblu międzynarodowym podstawą dla definicji zjawiska nielegalnego pozyskiwania drewna powinno być ustawodawstwo kraju, w którym drewno zostało pozyskane, w tym postanowienia oraz obowiązujące w tym kraju przepisy wykonawcze odnośnych konwencji międzynarodowych, których ten kraj jest stroną.

(14) Wiele produktów z drewna poddawanych jest licznym procesom przed ich wprowadzeniem po raz pierwszy na rynek lub po ich wprowadzeniu. W celu uniknięcia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych podmioty, które po raz pierwszy wprowadzają drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny powinny podlegać systemowi zasad należytej staranności, a podmioty handlowe na rynku wewnętrznym w łańcuchu dostaw powinny mieć obowiązek podawania podstawowych informacji o swoim dostawcy oraz odbiorcy, aby umożliwić identyfikowalność drewna i produktów z drewna.

(15) Należy zachęcać do wykorzystywania drewna uzyskanego z recyklingu, a mając na uwadze, że włączenie takich produktów w zakres niniejszego rozporządzenia stanowiłoby nieproporcjonalne obciążenie dla podmiotów, ważne jest, aby drewno uzyskane z recyklingu i produkty z takiego drewna nie były objęte niniejszym rozporządzeniem. Dlatego z zakresu rozporządzenia należy wyłączyć zużyte drewno lub produkty z drewna, których cykl życia zakończył się i które w innym przypadku zostałyby usunięte jako odpady.

(16) Zgodnie z podejściem systemowym podmioty wprowadzające po raz pierwszy drewno i produkty z drewna na rynek wewnętrzny powinny podjąć odpowiednie kroki, aby upewnić się, że nielegalnie pozyskane drewno i produkty wytwarzane z takiego drewna nie są wprowadzane na rynek. Aby to osiągnąć, podmioty powinny postępować z należytą starannością, stosując system środków i procedur w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia na rynek wewnętrzny nielegalnie pozyskanego drewna i produktów pochodzących z takiego drewna.

(17) System zasad należytej staranności obejmuje trzy elementy właściwe dla zarządzania ryzykiem: dostęp do informacji, ocenę ryzyka i ograniczanie stwierdzonego ryzyka. System zasad należytej staranności powinien zapewniać dostęp do informacji o źródłach i dostawcach drewna i produktów z drewna wprowadzanych po raz pierwszy na rynek wewnętrzny, w tym do istotnych informacji np. dotyczących zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, kraju pozyskania oraz, w stosownych przypadkach, regionu w danym kraju i zezwolenia na pozyskanie, gatunku i ilości. Na podstawie tych informacji podmioty powinny przeprowadzić ocenę ryzyka. Gdy ryzyko zostanie stwierdzone, podmioty powinny je ograniczyć w sposób proporcjonalny do stwierdzonego ryzyka w celu zapobiegania wprowadzaniu na rynek nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z takiego drewna.

(18) Aby uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych, od podmiotów, które już stosują systemy lub procedury spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia, nie należy wymagać ustanowienia nowych systemów.

(19) W celu uznania wzorcowych rozwiązań w sektorze leśnictwa w procedurze oceny ryzyka można wykorzystywać certyfikację lub inne uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie, przewidujące weryfikację zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem.

(20) Sektor drewna ma istotne znaczenie dla gospodarki Unii. Ważnym jego elementem są organizacje skupiające podmioty, gdyż reprezentują one interesy sektora na szeroką skalę i współdziałają z różnymi zainteresowanymi stronami. Organizacje te dysponują również wiedzą specjalistyczną i potencjałem, które umożliwiają analizowanie odnośnego ustawodawstwa i służą ich członkom pomocą w jego przestrzeganiu, ale nie powinny wykorzystywać tych umiejętności aby dominować na rynku. Aby ułatwić wdrożenie niniejszego rozporządzenia oraz przyczynić się do wypracowania wzorcowych rozwiązań, należy uznać organizacje, które określiły wymogi zasad należytej staranności, spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia. Uznawanie organizacji monitorujących i wycofywanie tego uznania powinny odbywać się w sposób uczciwy i przejrzysty. Wykaz takich uznanych organizacji powinien zostać podany do publicznej wiadomości, by umożliwić podmiotom korzystanie z ich usług.

(21) Właściwe organy powinny przeprowadzać kontrole organizacji monitorujących w regularnych odstępach czasu celem sprawdzenia, czy skutecznie wypełniają obowiązki określone w niniejszym rozporządzeniu. Właściwe organy powinny również starać się przeprowadzać kontrole w przypadku posiadania odnośnych informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich.

(22) Właściwe organy powinny monitorować, czy podmioty skutecznie spełniają obowiązki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu właściwe organy powinny w stosownych przypadkach w oparciu o plan przeprowadzać urzędowe kontrole, które mogą obejmować również kontrole na terenie danego podmiotu oraz kontrole w terenie, i powinny mieć możliwość wymagania od podmiotów podjęcia – w razie konieczności – działań zaradczych. Właściwe organy powinny również starać się przeprowadzać kontrole w przypadku posiadania odnośnych informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich.

(23) Właściwe organy powinny prowadzić zapisy z kontroli i udostępniać odpowiednie informacje zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska.

(24) Ze względu na międzynarodowy charakter zjawiska, jakim jest nielegalne pozyskiwanie drewna i związany z nim handel, właściwe organy powinny współpracować ze sobą oraz z organami administracyjnymi państw trzecich oraz z Komisją.

(25) Aby ułatwić podmiotom wprowadzającym drewno i produkty z drewna na rynek spełnianie wymogów niniejszego rozporządzenia, przy uwzględnieniu sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy pomocy Komisji, powinny zapewniać podmiotom pomoc techniczną oraz wszelkie inne wsparcie, a także ułatwiać wymianę informacji. Pomoc taka nie powinna zwalniać podmiotów z obowiązku zachowania należytej staranności.

(26) Podmioty handlowe na rynku wewnętrznym oraz organizacje monitorujące powinny powstrzymywać się od działań, które mogłyby zagrozić osiągnięciu celu niniejszego rozporządzenia.

(27) Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby stosowano skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty, podmioty handlowe na rynku wewnętrznym i organizacje monitorujące. Przepisy krajowe mogą przewidywać, że po nałożeniu skutecznych, współmiernych i odstraszających kar za naruszenia zakazu wprowadzania na rynek nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów z takiego drewna takie drewno lub produkty z drewna nie powinny być koniecznie niszczone, lecz mogą zostać wykorzystane w celach zgodnych z interesem publicznym.

(28) Komisja powinna zostać uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczących procedur uznawania oraz cofnięcia uznania organizacji monitorujących, dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do zastąpienia kryteriów już przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, oraz dotyczących wykazu drewna i produktów z drewna, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Szczególnie istotne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.

(29) Aby zagwarantować jednolite warunki dla wdrożenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących częstotliwości i charakteru kontroli organizacji monitorujących przez właściwe organy, a także systemów zasad należytej staranności, z wyjątkiem tych odnoszących się do dalszych istotnych kryteriów oceny ryzyka. Zgodnie z art. 291 TFUE przepisy i zasady ogólne dotyczące mechanizmów kontroli dokonywanej przez państwa członkowskie w odniesieniu do wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji należy określić z wyprzedzeniem za pomocą rozporządzenia przyjętego w trybie zwykłej procedury ustawodawczej. Do momentu przyjęcia nowego rozporządzenia w dalszym ciągu ma zastosowanie decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji7, oprócz procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, która nie ma zastosowania.

(30) Podmiotom i właściwym organom należy udzielić rozsądnego czasu, w celu umożliwienia im przygotowanie się do spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia.

(31) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wspieranie walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, nie może zostać osiągnięty indywidualnie przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skalę można go lepiej osiągnąć na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny oraz określa obowiązki podmiotów handlowych na rynku wewnętrznym.

Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) „podmiot handlowy na rynku wewnętrznym” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która w ramach działalności handlowej zbywa lub nabywa na rynku wewnętrznym drewno lub produkty z drewna już wprowadzone na rynek;
b) „drewno i produkty z drewna” oznaczają drewno i produkty z drewna określone w załączniku, z wyjątkiem produktów z drewna lub części składowych takich produktów wytworzonych z drewna lub z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady, jak określono w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów8;
c) „wprowadzanie na rynek” oznacza dostarczenie odpłatnie lub nieodpłatnie – dowolnym sposobem i niezależnie od stosowanej techniki sprzedaży – drewna lub produktów z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny do celów dystrybucji lub wykorzystania w ramach działalności handlowej. Termin ten obejmuje także dostawę przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość określonych w dyrektywie 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość9;
Dostarczanie na rynek wewnętrzny produktów z drewna wytworzonych z drewna lub produktów z drewna już wprowadzonych na rynek nie stanowi „wprowadzania na rynek”.
d) „podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wprowadza drewno lub produkty z drewna na rynek;
e) „kraj pozyskania” oznacza kraj lub terytorium, gdzie zostały pozyskane drewno lub drewno wchodzące w skład produktów z drewna;
f) „legalnie pozyskane” oznacza pozyskane zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem kraju pozyskania;
g) „nielegalnie pozyskane” oznacza pozyskane z naruszeniem mającego zastosowanie ustawodawstwa kraju pozyskania;
h) „mające zastosowanie ustawodawstwo” oznacza ustawodawstwo obowiązujące w kraju pozyskania i dotyczy następujących spraw:
– praw do pozyskiwania drewna w prawnie wytyczonych granicach;
– opłat za uzyskanie praw do pozyskiwania drewna, opłat za drewno, w tym należności związanych z pozyskiwaniem drewna;
– pozyskiwania drewna, w tym ustawodawstwo dotyczące środowiska i lasów, m.in. gospodarki leśnej i zachowania różnorodności biologicznej, jeżeli jest ono bezpośrednio związane z pozyskiwaniem drewna;
– praw stron trzecich dotyczących użytkowania i posiadania, na które wpływa pozyskiwanie drewna; oraz
– ustawodawstwa dotyczącego handlu i ceł w zakresie, w jakim dotyczy ono sektora leśnictwa.

Artykuł 3
Status drewna i produktów z drewna objętych FLEGT i CITES
Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno zawarte w produktach z drewna wymienione w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 pochodzące z krajów partnerskich wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.
Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.

Artykuł 4
Obowiązki podmiotów
1. Wprowadzanie na rynek nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów z drewna jest zabronione.
2. Podmioty postępują z należytą starannością, wprowadzając na rynek drewno lub produkty z drewna. W tym celu stosują one zestaw procedur i środków zwany dalej „systemem zasad należytej staranności”, określony w art. 5.
3. Każdy podmiot utrzymuje i regularnie ocenia stosowany przez siebie system zasad należytej staranności, z wyjątkiem sytuacji, w której dany podmiot korzysta z systemu zasad należytej staranności ustanowionego przez organizację monitorującą, o której mowa w art. 7. Jako podstawę dla systemu zasad należytej staranności można wykorzystać istniejący krajowy nadzór ustawodawczy i wszelkie dobrowolne mechanizmy kontrolne, które spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5
Obowiązek identyfikowalności
Podmioty handlowe na rynku wewnętrznym muszą być w stanie zidentyfikować następujące elementy w łańcuchu dostaw:
a) operatorów lub podmioty handlowe na rynku wewnętrznym, którzy dostarczyli drewno i produkty z drewna; oraz
b) w odpowiednich przypadkach – podmioty handlowe na rynku wewnętrznym, którym dostarczyły drewno i produkty z drewna;
Podmioty handlowe na rynku wewnętrznym przechowują informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przez co najmniej pięć lat i przekazują te informacje właściwym organom na ich wniosek.

Artykuł 6
Systemy zasad należytej staranności
1. System zasad należytej staranności, o którym mowa w art. 4 ust. 1, obejmuje następujące elementy:
(a) środki i procedury zapewniające dostęp do następujących informacji dotyczących dostarczania przez dany podmiot drewna lub produktów z drewna wprowadzanych na rynek:
– opis, w tym nazwa handlowa i rodzaj produktu, jak również nazwa zwyczajowa gatunków drzew i, w stosownym przypadku, pełna nazwa naukowa;
– kraj pozyskania i, w stosownym przypadku:
(i) region pozyskania drewna w danym kraju; oraz (ii) zezwolenie na pozyskanie;
– ilość (objętość, waga lub liczba jednostek);
– nazwa i adres dostawcy dostarczającego drewno podmiotowi;
– nazwa i adres podmiotu handlowego na rynku wewnętrznym, któremu dostarczono drewno i produkty z drewna;
– dokumenty lub inne informacje potwierdzające, że drewno to i produkty z drewna spełniają wymogi mającego zastosowanie ustawodawstwa;
(b) procedury oceny ryzyka umożliwiające podmiotowi analizę i ocenę, czy istnieje ryzyko, że nielegalnie pozyskane drewno lub produkty pochodzące z takiego drewna zostaną wprowadzone na rynek.
W takich procedurach uwzględnia się informacje, o których mowa w lit. a), oraz odpowiednie kryteria oceny ryzyka, w tym:
– zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, co może obejmować certyfikację lub uregulowania zweryfikowane przez strony trzecie dotyczące zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem;
– powszechność nielegalnego pozyskiwania konkretnych gatunków drzew;
– powszechność nielegalnego pozyskiwania lub nielegalnych praktyk w kraju pozyskania lub regionie pozyskania drewna w danym kraju, w tym analizę powszechności konfliktu zbrojnego;
– sankcje narzucone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub Radę Unii Europejskiej odnośnie do zakazu przywozu i wywozu drewna;
– złożoność łańcucha dostaw produktów z drewna;
(c) z wyjątkiem sytuacji, w których ryzyko, określone w trakcie procedur oceny ryzyka, o których mowa w lit. b), jest nieistotne, procedury ograniczania ryzyka obejmują zestaw odpowiednich i proporcjonalnych środków i procedur, mające na celu skuteczne zminimalizowanie tego ryzyka o i mogą dotyczyć konieczności przekazania dodatkowych informacji lub dokumentów lub poddania weryfikacji przez stronę trzecią.
2. Szczegółowe zasady niezbędne do zapewnienia jednolitego wykonania ust. 1 z wyjątkiem dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, o których mowa w ust. 1 lit. b) akapit drugi niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 16 ust. 2. Zasady te przyjmuje się do dnia …*.
3. Uwzględniając zmiany sytuacji na rynku i doświadczenie zdobyte w czasie wykonywania niniejszego rozporządzenia, a w szczególności poprzez wymianę informacji, o której mowa w art. 11a, oraz w czasie składania sprawozdań, o których mowa w art. 18 ust. 3, Komisja ma prawo do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w zakresie dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do uzupełnienia kryteriów, o których mowa w ust. 1 lit. b) akapit drugi niniejszego artykułu w celu zapewnienia skuteczności systemu zasad należytej staranności.
Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15.

Artykuł 7
Właściwe organy
1. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozporządzenia.
Do …** państwa członkowskie przekażą Komisji nazwy i adresy właściwych organów. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach nazw i adresów właściwych organów.
2. Komisja podaje do wiadomości publicznej, także w Internecie, wykaz właściwych organów. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.

Artykuł 8
Organizacje monitorujące
1. Organizacja monitorująca:
(a) utrzymuje i regularnie ocenia system zasad należytej staranności zgodnie z art. 5 i przyznaje podmiotom prawo do stosowania tego systemu;
(b) weryfikuje, czy podmioty te właściwie stosują system zasad należytej staranności;
(c) w przypadku gdy podmiot nie stosuje właściwie swojego systemu zasad należytej staranności, podejmuje odpowiednie działania, w tym powiadamia właściwe organy, jeżeli podmiot ten znacząco lub wielokrotnie uchybił swoim obowiązkom.
2. Organizacja może wystąpić o to, by uznano go za organizację monitorującą, jeżeli spełnia on następujące wymogi:
(a) ma osobowość prawną, i prowadzi zgodną z prawem działalność na terytorium Unii;
(b) posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczną i jest zdolna do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1; oraz
(c) zapewnia, że przy wykonywaniu swoich zadań nie dochodzi do konfliktów interesów.
3. Po zasięgnięciu opinii odnośnego(–nych) państwa/państw członkowskiego(-ich) Komisja uznaje za organizację monitorującą wnioskodawcę, który spełnia wymogi określone w ust. 2. Decyzja o uznaniu organizacji monitorującej jest przekazywana przez Komisję właściwym organom wszystkich państw członkowskich.
4. Właściwe organy przeprowadzają regularne kontrole w celu sprawdzenia, czy organizacje monitorujące działające pod ich jurysdykcją dalej wykonują zadania określone w ust. 1 i spełniają wymogi określone w ust. 2. Kontrole mogą być również przeprowadzane w przypadku, gdy właściwe organy państw członkowskich są w posiadaniu informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich, lub gdy odnotowały niedociągnięcia we wdrażaniu przez podmioty systemu zasad należytej staranności ustanowionego przez organizację monitorującą. Sprawozdanie z kontroli udostępnia się zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.
5. Jeżeli właściwy organ stwierdza, że organizacja monitorująca nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 albo nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2, niezwłocznie informuje Komisję.
6. Komisja cofa uznanie, w szczególności w oparciu o informacje przewidziane w ust. 5, kiedy stwierdzi, że organizacja moniturująca nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 lub nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2. Zanim uznanie zostanie cofnięte, Komisja informuje państwa członkowskie.
7. Aby uzupełnić zasady proceduralne w odniesieniu do uznawania i cofania uznawania organizacji monitorujących oraz, jeśli wymaga tego doświadczenie, aby je zmienić, Komisja ma prawo do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE, zapewniając przy tym, że uznawanie i wycofywanie uznawania dokonuje się w uczciwy i przejrzysty sposób.
Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15.
Akty te przyjmuje się do dnia …*.
8. Szczegółowe przepisy dotyczące częstotliwości i charakteru kontroli, o których mowa w ust. 4, niezbędnych do zapewnienia skutecznego nadzoru nad organizacjami monitorującymi i jednolitego wykonania ust. 4 są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 16 ust. 2. Zasady te przyjmuje się do dnia …**.

Artykuł 9
Wykaz organizacji monitorujących
Komisja publikuje wykaz organizacji monitorujących w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C i udostępnia go na swojej stronie internetowej. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.

Artykuł 10
Kontrola podmiotów
1. Właściwe organy przeprowadzają kontrole w celu zweryfikowania, czy podmioty spełniają wymogi określone w art. 4 i 5.
2. Kontrole przeprowadza się zgodnie z poddawanym okresowym przeglądom planem w oparciu o podejście uwzględniające ryzyko. Ponadto kontrole mogą być również przeprowadzane w przypadku, gdy właściwe organy państw członkowskich są w posiadaniu informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń dostarczonych przez strony trzecie, dotyczących spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia przez podmiot.
3. Kontrole mogą obejmować między innymi:
(a) analizę systemu zasad należytej staranności, w tym ocenę ryzyka i procedury ograniczania ryzyka;
(b) analizę dokumentacji i zapisów, wykazujących właściwe funkcjonowanie systemu i procedur;
(c) kontrole wyrywkowe, w tym kontrole w terenie.
4. Podmioty udzielają wszelkiej pomocy koniecznej do ułatwienia przeprowadzenia kontroli, o których mowa w ust.1, w szczególności w zakresie dostępu do budynków i przedstawiania dokumentacji lub zapisów.
5. Bez uszczerbku dla art. 17, w przypadku gdy w następstwie kontroli, o których mowa w ust. 1, stwierdzono niedociągnięcia, właściwe organy mogą wezwać dany podmiot do podjęcia działań. Dodatkowo w zależności od charakteru stwierdzonych niedociągnięć, państwa członkowskie mogą podjąć natychmiastowe tymczasowe działania obejmujące m.in.:
(a) konfiskatę drewna i produktów z drewna;
(b) zakaz wprowadzania do obrotu drewna i produktów z drewna.

Artykuł 11
Zapisy z kontroli
1. Właściwe organy prowadzą zapisy z kontroli, o których mowa w art. 9 ust. 1, wskazując w szczególności ich charakter i wyniki, a także wszelkie powiadomienie o działaniach zaradczych złożone na mocy art. 9 ust. 3. Zapisy ze wszystkich kontroli są przechowywane przez co najmniej 5 lat.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są podawane do wiadomości zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.

Artykuł 12
Współpraca
1. Właściwe organy współpracują ze sobą, z organami administracyjnymi państw trzecich i Komisją w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2. Właściwe organy wymieniają z właściwymi organami innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich oraz z Komisją informacje o poważnych niedociągnięciach stwierdzonych w trakcie kontroli, o których mowa w artykułach 7 ust. 4 oraz 9 ust. 1, oraz o rodzajach kar nałożonych zgodnie z art. 17.

Artykuł 13
Pomoc techniczna, doradztwo i wymiana informacji
1. Bez uszczerbku dla obowiązku podmiotu dotyczącego postępowania z należytą starannością określoną w art. 4 ust. 1, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, dostarczają pomoc techniczną i inną oraz świadczą doradztwo na rzecz podmiotów, z uwzględnieniem sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, tak aby ułatwić podmiotom osiągnięcie zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w związku z wdrażaniem systemu zasad należytej staranności zgodnie z art. 5.
2. Państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, mogą ułatwić wymianę i rozpowszechnianie istotnych informacji na temat nielegalnego pozyskiwania drewna, w szczególności w celu wsparcia podmiotów w ocenie ryzyka, jak określono w art. 5 ust. 1 lit. b), oraz na temat najlepszych praktyk odnośnie do wdrożenia niniejszego rozporzadzenia.
3. Pomoc jest dostarczana w sposób, który unika naruszania odpowiedzialności właściwych organów i zachowuje ich niezależność w egzekwowaniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14
Zmiany w załączniku
Aby uwzględnić doświadczenie z wdrażania niniejszego rozporządzenia, w szczególności zdobyte podczas składania sprawozdań, o których mowa w art. 18 ust. 3 i 3a, oraz wymiany informacji, o której mowa w art. 11a, i w związku ze zmianami właściwości technicznych, użytkowników końcowych i procesów produkcji przedmiotowego drewna i przedmiotowych produktów z drewna, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE poprzez zmianę i uzupełnianie załączonego wykazu drewna i produktów z drewna. Takie akty nie mogą tworzyć nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów.
Jeśli chodzi o akty delegowane, o których mowa w niniejszym artykule, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 13, 14 i 15.

Artykuł 15
Wykonywanie oddelegowanych uprawnień
1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 7 i art. 12 przysługuje Komisji przez siedem lat od …. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące oddelegowanych uprawnień najpóźniej trzy miesiące przed upływem okresu trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada cofnie je zgodnie z art. 14.
2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja zgłasza go jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 14 i 15.

Artykuł 16
Odwołanie oddelegowanych uprawnień
1. Delegacja uprawnień, o których mowa w art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 7 i art. 12, może zostać w każdej chwili odwołana przez Parlamentu Europejski lub przez Radę.
2. Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu oddelegowanych uprawnień, dokłada starań, aby powiadomić drugą instytucję i Komisję w rozsądnym czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które oddelegowane uprawnienia mogłyby zostać odwołane, i wskazując ewentualne przyczyny odwołania.
3. Wydanie decyzji o odwołaniu powoduje odwołanie uprawnień w niej wymienionych. Ma ona skutek natychmiastowy lub jest skuteczna od późniejszej daty w niej określonej. Nie wpływa na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 17
Sprzeciw wobec aktów delegowanych
1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten wydłuża się o dwa miesiące.
2. Jeżeli po upływie tego terminu Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem przewidzianym w jego przepisach i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.
Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski jak i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.
3. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się aktowi delegowanemu, akt ten nie wchodzi w życie. Instytucja, która się sprzeciwiła, wskazuje powody sprzeciwu wobec aktu delegowanego.

Artykuł 18
Komitet
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Egzekwowania Prawa, Zarządzania i Handlu w Dziedzinie Leśnictwa (FLEGT) ustanowiony na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2173/2005.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.

Artykuł 19
Sankcje
1. Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia.
2. Przewidziane sankcje administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i mogą obejmować między innymi:
(a) grzywny proporcjonalne do szkód dla środowiska, do wartości danego drewna lub produktów z drewna oraz do strat w zakresie podatków i strat gospodarczych wynikających z naruszenia; poziom kar oblicza się w taki sposób, aby zadbać o skuteczne pozbawienie podmiotów, które są odpowiedzialne za naruszenia, korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku dopuszczenia się tych naruszeń, bez uszczerbku dla uznanego prawa do wykonywania zawodu; w przypadku ponownego poważnego naruszenia grzywny będą stopniowo zwiększane;
(b) konfiskatę danego drewna i produktów z drewna;
(c) natychmiastowe zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności handlowej.
3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i przekazują niezwłocznie informacje o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.

Artykuł 20
Składanie sprawozdań
1. Począwszy od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia co dwa lata do dnia 30 kwietnia państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania ze stosowania niniejszego rozporządzenia w poprzednich dwóch latach.
2. Na podstawie tych sprawozdań Komisja sporządza sprawozdania przedstawiane co dwa lata Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Opracowując sprawozdanie, Komisja uwzględnia postęp w zakresie zawierania i funkcjonowania dwustronnych dobrowolnych umów o partnerstwie w ramach FLEGT przyjmowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2173/2005 oraz ich wkład w zminimalizowanie obecności nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z drewna na rynku wewnętrznym.
3. Do dnia ...*, a następnie co sześć lat Komisja na podstawie sprawozdań i doświadczeń w stosowaniu niniejszego rozporządzenia będzie przeprowadzać przegląd jego funkcjonowania i skuteczności m.in. w zapobieganiu wprowadzania na rynek nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów z drewna. W szczególności rozważy ona konsekwencje administracyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz w odniesieniu do zakresu produktów. Sprawozdaniom mogą towarzyszyć, w razie potrzeby, odnośne wnioski ustawodawcze.
4. Pierwsze sprawozdania, o którym mowa w ust. 3, obejmują ocenę obecnej sytuacji gospodarczej i handlowej UE, jeśli chodzi o produkty objęte rozdziałem 49 Nomenklatury scalonej, uwzględniając w szczególności konkurencyjność odnośnych sektorów, aby rozważyć ich ewentualne ujęcie w wykazie drewna i produktów z drewna, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie, o którym mowa w pierwszym akapicie, obejmuje również ocenę skuteczności zakazu wprowadzania na rynek nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z drewna, jak określone w art. 4 ust. -1, a także systemów zasad należytej staranności, określonych w art. 5.

Artykuł 21
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od…**. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od….. Jednakże art. 5 ust. 2, 6 ust. 1, 7 ust. 7 oraz 7 ust. 8 stosuje się od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w
W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady
Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK
Drewno i produkty z drewna, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, sklasyfikowane w Nomenklaturze scalonej określonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/8710
- 4401 Drewno opałowe w postaci kłód, szczap, gałęzi, wiązek chrustu lub w podobnych postaciach; drewno w postaci wiórów lub kawałków; trociny, drewno odpadowe i ścinki drewniane, nawet aglomerowane w kłody, brykiety, granulki lub w podobne formy;
– 4403 Drewno surowe, nawet pozbawione kory lub bieli, lub zgrubnie obrobione;
– 4406 Podkłady kolejowe lub tramwajowe, z drewna;
– 4407 Drewno przetarte lub strugane wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo, o grubości przekraczającej 6 mm;
– 4408 Arkusze na forniry (włącznie z otrzymanymi przez cięcie drewna warstwowego), na sklejkę lub na podobne drewno warstwowe i inne drewno, przetarte wzdłużnie, skrawane warstwami lub okorowane, nawet strugane, szlifowane, łączone na długość lub łączone stykowo, o grubości nieprzekraczającej 6 mm;
– 4409 Drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo;
– 4410 Płyta wiórowa, płyta o wiórach zorientowanych („oriented strandboard” OSB) i podobna płyta z drewna, nawet aglomerowane żywicami lub innymi organicznymi substancjami wiążącymi;
– 4411 Płyta pilśniowa, z drewna lub pozostałych zdrewniałych materiałów, nawet związana za pomocą żywic lub innych substancji organicznych;
– 4412 Sklejka, płyty fornirowane i podobne drewno warstwowe;
– 4413 00 Drewno utwardzone w postaci bloków, płyt, desek lub kształtowników profilowanych;
– 4414 00 Ramy do obrazów, fotografii, luster lub podobnych przedmiotów, drewniane;
– 4415 Skrzynie, pudła, klatki, bębny i podobne opakowania, z drewna; bębny do kabli, z drewna; palety, palety skrzyniowe i pozostałe platformy załadunkowe, z drewna; nadstawki do palet płaskich, z drewna; trumny;
(Materiały nie przeznaczone do pakowania stosowane wyłącznie jako materiał do pakowania w celu wspierania, ochrony lub transportu innych produktów wprowadzanych na rynek)
– 4416 00 00 Beczki, baryłki, kadzie, cebry i pozostałe wyroby bednarskie oraz ich części, z drewna, włącznie z klepkami;
– 4418 Wyroby stolarskie i ciesielskie dla budownictwa, z drewna, włącznie z drewnianymi płytami komórkowymi, połączonymi płytami parkietowymi, dachówkami i gontami, drewno (włącznie z klepkami i listwami na parkiet, niepołączonymi), kształtowane w sposób ciągły (z wypustem, rowkiem, ze ściętymi krawędziami, zaokrąglone, ze złączami w jaskółczy ogon i podobne) wzdłuż dowolnej krawędzi, końców lub powierzchni, nawet strugane, szlifowane lub łączone stykowo;
– Ścier z drewna i papier określone w rozdziałach 47 i 48 Nomenklatury scalonej, z wyjątkiem produktów z bambusa i produktów z odzysku (makulatura i odpady);
– 9403 30, 9403 40, 9403 50 00, 9403 60 i 9403 90 30 meble drewniane;
– 9406 00 20 Budynki prefabrykowane.

 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA


 
 
facebook
newsletter

Zapisz się na bezpłatny

Wiadomości z portalu na e-mail

Zapisz