Nie jesteś zalogowany - niektóre funkcje serwisu wymagają logowania.

 
 

Ochrona drewna przed ogniem

Drewno.pl

Autor: oprac. kaj
Źródło: Drewno.pl
Data: 2010-04-09


Ochronę drewna przed ogniem podejmuje się ze względu na wymogi przeciwpożarowe w budownictwie. Jako pożar, zgodnie z definicją, rozumie się niekontrolowany proces spalania, zachodzący poza miejscem do tego przeznaczonym, przynoszący straty materialne. Pożarowi towarzyszy występowanie szkodliwych czynników (płomień, wysoka temperatura, dym, wybuchy, iskry, toksyczne produkty spalania). W konsekwencji zachodzi naruszenie konstrukcji budowlanych i urządzeń technologicznych oraz składowanych materiałów.

Fot. Drewno.pl

Jakość konstrukcji budowlanych określana jest pod względem odporności ogniowej (7 klas) i rozprzestrzenianie się ognia. Natomiast materiały budowlane charakteryzują cechy takie jak palność i zapalność.

Materiały stosowane w budownictwie dzielą się na niepalne i palne. Z kolei materiały palne dzieli się na trzy stopnie, ze względu na ich zapalność: niezapalne (I stopień palności), trudnozapalne (II stopień palności) i łatwo zapalne (III stopień palności). Drewno i materiały drewnopochodne są oczywiście materiałami palnymi. Żadne zabezpieczenie materiałów palnych nie może zmienić ich w materiały niepalne, w związku z czym, drewno i materiały drewnopochodne nawet zabezpieczone środkami ogniochronnymi, pozostają nadal materiałami palnymi. Można natomiast zmniejszyć ich stopień zapalności, to jest przedłużyć czas zapalenia lub samozapalenia.

Podczas palenia się drewna zachodzi termiczny rozkład drewna - proces, który dzieli się na spalanie (w środowisku utleniającym) i pirolizę (w środowisku beztlenowym lub ubogim w tlen).

Gdy następuje zapalenie się drewna, temperatura warstw zewnętrznych jest wyższa niż temperatura wnętrza, natomiast przy samozapłonie drewna, jest odwrotnie - temperatura warstw zewnętrznych jest niższa od temperatury wnętrza. Średnia wartość ciepła spalania dla rodzimych gatunków drzew wynosi 4,5 kcal.

Temperatura zapłonu i czas zapalenia drewna zależą od gatunku drewna (przede wszystkim ma tu znaczenie gęstość drewna), jego wilgotności i warunków ogrzewania. Temperatura, przy której drewno zapala się to ok. 210-350 stopni C. Do temperatury 270-275 stopni C termiczny rozkład drewna zachodzi stosunkowo wolno. Po zapaleniu temperatura szybko wzrasta do 500-550 stopni C i drewno pali się już samorzutnie, bez dostarczania ciepła z zewnątrz.

Temperatura samozapłonu drewna wynosi od 310-450 stopni C i zależy od jego gatunku, wilgotności oraz warunków otoczenia.

Zasadniczo najtrudniej zapala się drewno i materiały o dużej gęstości (np. dąb, buk, twarde płyty pilśniowe, sklejka). Niższą temperaturę zapłonu posiadają gatunki iglaste (np. sosna czy świerk, klejone płyty stolarskie, płyty pilśniowe). Najłatwiej zapłonowi ulegają takie materiały jak płyty wiórowe surowe i laminowane, płyty pilśniowe porowate.

Właściwości cieplne drewna i palność drewna wyrażane są następującymi parametrami:
- temperatura zapłonu, przy której ulatniające się z drewna palne gazy zapalają się od impulsu zewnętrznego i dalej palą się samorzutnie;
- temperatura samozapłonu, przy której następuje samorzutne zapalenie się gazów uwalniających się z drewna;
- szybkość palenia, czyli ubytek masy drewna spalanego w jednostce czasu, wyrażany w procentach masy początkowej;
- ciepło spalania, czyli ilość ciepła wyrażonego w kaloriach, wydzielająca się przy całkowitym spalaniu 1 g drewna.

Prawo budowlane nakazuje stosowanie w budownictwie materiałów budowlanych, które nie przyczyniają się do rozwoju pożaru. W przypadku drewna i materiałów drewnopochodnych, zgodnie z przepisami, konieczne jest doprowadzono do stopnia trudnozapalności lub niezapalności. Efekt taki możemy uzyskać przez stosowanie środków ochrony drewna i materiałów drewnopochodnych przed ogniem. Powinny one opóźniać moment zapalenia się drewna, zmniejszać szybkość powierzchniowego rozprzestrzeniania się płomienia oraz zmniejszać intensywność spalania się materiałów łatwo zapalnych poprzez zwiększenie szybkości wytwarzania ochronnej warstwy węgla drzewnego,

Działanie preparatów ogniochronnych polega na:
- tworzeniu powłok utrudniających dostęp tlenu do ogrzewanej powierzchni i ograniczeniu emisji palnych produktów z drewna;
- uleganiu przemianom fizycznym i chemicznym połączonym z wydzielaniem ciepła;
- wydzielaniu niepalnych gazów (takich jak: para wodna, dwutlenek węgla, amoniak, dwutlenek siarki czy chlorowodór), rozcieńczających palne gazy, wydzielające się z ulegającego rozkładowi termicznemu materiału;
- obniżaniu temperatury rozkładu, co powoduje zmniejszenie wydzielania się palnych gazów i smół przy równocześnie szybszym tworzeniu się ochronnej warstwy węgla drzewnego i wydzielaniu się pary wodnej;
- powstanie łańcuchowych reakcji wolnorodnikowych przez reakcję z rodnikami halogenowymi, prowadzących do powstawania bardziej stabilnych układów;
- ukierunkowaniu procesu rozkładu w stronę karbonizacji.

Ochrona drewna przed ogniem (Zdjęcia: 2)



 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

Środek na korniki