DREWNO.PL - Portal branży drzewnej - ogłoszenia
Wagner MMC220 - wilgotnociomierz do drewna
 
EDUKACJA

Zmarł prof. Andrzej Szujecki

Autor: oprac. red.
Źródło: Wydział Leśny SGGW w Warszawie
Data: 2017-10-15


Z przykrością informujemy, że w dniu 09. października 2017r. zmarł wychowawca wielu pokoleń leśników kształcących się na Wydziale Leśnym SGGW prof. dr hab. Andrzej Szujecki. Pogrzeb profesora odbędzie się 17. października (wtorek) o godz. 10.30, w kościele Św. Katarzyny, ul. Fosa 17 w Warszawie.

Zmarł prof. Andrzej Szujecki Zmarł prof. Andrzej Szujecki Fot. Archiwum Leśnej Historii Mówionej

Andrzej Jerzy Szujecki: profesor zwyczajny nauk leśnych, wybitny entomolog i polityk leśny, Dziekan Wydziału Leśnego SGGW w Warszawie w latach 1970-1975 i 1984-1990, członek rzeczywisty PAN, członek zwyczajny Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Leśnego w latach 1981–1993, Doktor Honoris Causa SGGW w Warszawie i Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Członek Honorowy PTL i pierwszy w historii Kawaler Medalu „Pro Bono Silvae”, Kawaler Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski.

prof. Andrzej Szujecki w Archiwum Leśnej Historii Mówionej

Prof. Andrzej Szujecki urodził się 31. lipca 1929r. w Stawiskach w powiecie Kolno. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej im. Marii Magdaleny we Lwowie. Po wkroczeniu wojsk radzieckich aresztowano jego ojca (przebywał w więzieniach we Lwowie, Charkowie i Kijowie), a on sam został wraz z matką wywieziony 13 kwietnia 1940r. do Kazachstanu. Pracował tam jako pastuch, poganiacz wołów, zbieracz słoneczników i pomocnik ogrodnika. W sierpniu 1942r. ewakuował się wraz z Polską Armią gen. W. Andersa do Iranu. W latach 1942-1944 przebywał w Iranie, gdzie kontynuował naukę w polskiej szkole. Lata 1944-1947 spędził w polskich osiedlach w Indiach (Karachi Pakistan) i Rodezji Północnej (Lusaka Zambia), gdzie ukończył III klasę liceum ogólnokształcącego. Do kraju powrócił w 1947r. i po dwuletniej nauce w gimnazjum i liceum w Ostrowi Mazowieckiej zdał w 1949r. maturę jako ekstern w Liceum im. A. Mickiewicza w Warszawie, nadrabiając częściowe opóźnienie w edukacji spowodowane konsekwencjami wojny. Następnie wstąpił na Wydział Leśny SGGW, gdzie w 1953r. otrzymał dyplom za wykonaną pod kierunkiem profesora Mariana Nunberga pracę magisterską z ochrony lasu i entomologii.

Jeszcze w czasie studiów 15 marca 1953r. podjął pracę w Katedrze Ochrony Lasu jako zastępca asystenta, awansując po otrzymaniu dyplomu na stanowisko asystenta. W 1962r. uzyskał tytuł doktora nauk leśnych. Habilitował się w cztery lata później na podstawie badań ekologii chrząszczy z rodziny kusakowatych (Staphylinidae), które wskazały po raz pierwszy na niekorzystne oddziaływanie zrębów zupełnych na trwałość ekosystemów leśnych. W 1967r. został mianowany docentem, a siedem lat później – profesorem nadzwyczajnym. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1980r.

W roku akademickim 1969/70 był prodziekanem, a następnie przez cztery kadencje sprawował funkcję dziekana Wydziału Leśnego SGGW, łącznie przez 11 lat (1970-1975 i 1984-1990). W latach 1975-1981 piastował godność prorektora SGGW znajdując duże uznanie studentów. W uznaniu jego zasług Senat SGGW nadał mu w 1999r. tytuł doktora honoris causa. Ten zaszczytny tytuł nadała mu w 2001r. również Akademia Rolnicza im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu. Na emeryturę przeszedł w 1999 r. W latach 2000-2003 pracował jako profesor w uczelniach niepaństwowych wykładając ekologię, inżynierię środowiska i entomologię.

Piastując przez wiele lat funkcję Dziekana Wydziału Leśnego SGGW prof. Szujecki przyczynił się do zmiany kierunku rozwoju Wydziału z ogólnego na przyrodniczy, co wyraziło się m.in. w wprowadzeniu do programu nauczania przedmiotów biologicznych (ekologii), utworzeniu studiów podyplomowych o tematyce przyrodniczej (produkcyjności lasu, gospodarki leśnej w planowym kształtowaniu środowiska przyrodniczego) oraz utworzeniu Studiów Doktoranckich z przewagą tematyki przyrodniczej. Zapoczątkował także rozwój programowy i materialny lasów doświadczalnych w Rogowie m.in. poprzez utworzenie ośrodka szkółkarskiego z produkcją roślin ozdobnych. Kładł duży nacisk na akcentowanie jedności Wydziału, także przez objęcie Katedr wspólnym programem ochrony i kształtowania ekosystemów leśnych. Przyczynił się również do nawiązania i utrwalania przyjaznych związków z innymi Wydziałami SGGW, a szczególnie Wydziałem Technologii Drewna. Dbał przy tym o kształtowanie atmosfery szacunku do historii Wydziału, jego pracowników i studentów.

Do szczególnych osiągnięć prof. Szujeckiego na polu badawczym, edukacyjnym, organizacyjnym i politycznym należy inicjatywa i twórczość w budowaniu wiedzy ekologicznej i jej adaptacji dla potrzeb praktycznego leśnictwa. Wprowadził do programu studiów leśnych przedmiot „ekologia ogólna” oraz przedmioty specjalizacyjne: ekologię zwierząt i leśną inżynierię ekologiczną. Stworzył koncepcję i warunki do utworzenia i powołania Katedralnej Stacji Terenowej Kształtowania i Ochrony Ekosystemów Leśnych w Starej Brdzie Pilskiej, gdzie w ciągu dwudziestu lat istnienia Stacji zrealizowano pięć zespołowych programów badawczych, pięć rozpraw doktorskich, kilkanaście prac magisterskich oraz odbył się szereg kursów szkoleniowych z zakresu leśnictwa ekologicznego dla personelu Lasów Państwowych oraz konferencji lub konsultacji międzynarodowych i krajowych. Zainicjował ogólnopolskie sympozja z udziałem gości zagranicznych pod hasłem „Kształtowanie i ochrona ekosystemów leśnych”, z których ostatnie, VIII, odbyło się w 2008r. W latach 1973-2006 kierował siedmioma projektami zespołowymi wykonywanymi w Instytucie Ochrony Lasu i Drewna (później Katedrze Ochrony Lasu i Ekologii) a w latach 1986-1991 koordynował ogólnopolski program badawczy pt.: „Ekologiczne podstawy gospodarki leśnej i kształtowania zdolności lasu do pełnienia wielostronnych funkcji”, w którym uczestniczyło ok. 30 zakładów naukowych. W efekcie wypracował koncepcję proekologicznego modelu gospodarki leśnej. Model ten spopularyzował m. in. na sesjach naukowych Polskiego Towarzystwa Leśnego, szczególnie sesji z okazji 86. Zjazdu tegoż Towarzystwa w Cedzynie koło Kielc oraz 91. Zjazdu w Warszawie, a także w ramach II i III Kongresu Nauki Polskiej.

Zainteresowania naukowe profesora Szujeckiego koncentrowały się głównie na zagadnieniach dotyczących ochrony ekosystemów leśnych, inżynierii ekologicznej, entomologii (taksonomia, faunistyka, ekologia). Rozwinął szeroko zakrojone badania nad antropopresją na ekosystemy leśne, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ingerencji człowieka na zespoły owadów glebowych, stwarzając podstawy metodyczne zooindykacji i waloryzacji zooindykacyjnej ekosystemów leśnych, przedłużył koncepcję leśnej inżynierii ekologicznej, hylosozologii oraz nowego modelu prowadzenia gospodarki leśnej, której przedmiotem ma być ekosystem, a nie tylko drzewostan. Wyniki swych badań i przemyśleń przedstawiał na wielu gremiach, konferencjach i w ośrodkach naukowych, m. in. na posiedzeniach Państwowej Rady Ochrony Środowiska (1978, 2002), Zgromadzeniu Ogólnym PAN (1995), Kongresie Leśników Polskich (1997), II i III Kongresie Nauki Polskiej, Colloquiach Zoologii Gleby (Praga 1993, Uppsala 1976, Syracuse, 1979) oraz na Uniwersytetach w Finlandii, Holandii, Szwecji, USA, ZSRR. Jego prace przedstawiano na Światowym Kongresie Leśnym (1976), Światowym Kongresie Entomologicznym (1968).

Prof. Andrzej Szujecki jest autorem ponad 250 pozycji naukowych (rozprawy, artykuły problemowe) i popularno-naukowych w tym wielu w językach obcych. Do najbardziej znanych należą „Ekologia owadów leśnych” (1980, 1984 wydana także w dwóch wersjach w języku angielskim przez PWN i Wyd. W. Junk w 1987r.) oraz „Czy lasy muszą zginąć” (Wiedza Powszechna 1992). W 1996 i 1998r. ukazał się znakomity, kompleksowy podręcznik „Entomologia leśna” (tom I i II), który pokrył lukę jaka istniała na rynku księgarskim. Rzeczowo i zrozumiale ujmuje zagadnienia biologii i znaczenia gospodarczego owadów leśnych. Jest także współautorem podręczników akademickich i książek naukowych: „Ochrona lasu” (1975), „Entomologia a ochrona środowiska” (1976), „Biologiczne metody walki ze szkodnikami roślin” (1978), „Kształtowanie się makrofauny po zalesieniu gleb porolnych” (1983 – kierownictwo i współautorstwo) oraz „Waloryzacja lasów Puszczy Białowieskiej (2001 i 2006 – kierownictwo i współautorstwo). Jest autorem 6 zeszytów (nr 24 a, b, c, d, e, f) w serii „Klucze do oznaczania owadów Polski” obejmujących 15 podrodzin i 939 gatunków Staphylinidaewydanych w latach 1961-2008 przez Polskie Towarzystwo Entomologiczne (łącznie 669 stron i 2031 rysunków). W 1999r. ukazała się autobiografia prof. A. Szujeckiego, pt.: „Do rozstajnych dróg czyli rozliczenie z dzieciństwem” obejmująca okres przymusowej emigracji w życiu Profesora, a w 2004r. monumentalny album o polskich lasach pt.: „Wspólne dziedzictwo”, którego koncepcję, dobór fotografii i tekst osobiście skomponował. Jest również redaktorem naczelnym nowego, wieloautorskiego opracowania jubileuszowego pt.: „Dziejów Lasów Państwowych i leśnictwa polskiego” (tom I i III 2006; tom II 2007).

W ciągu długiej kariery naukowej prof. Szujecki członkiem licznych organizacji oraz uczestniczył w pracach wielu rad i komitetów. Przez 17 lat był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Badawczego Leśnictwa (1974-1990). Przez dwie kadencje przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Ekologii PAN oraz przez szereg lat stał na czele Rady Naukowej Kampinoskiego Parku Narodowego. Był członkiem 6 komitetów naukowych PAN: Człowiek i Środowisko, Global Change, Ekologii, Zoologii, Ochrony Przyrody oraz Nauk Leśnych. Należał do Rad Naukowo-Technicznych kolejnych resortów pod które podlegało leśnictwo (również jako przewodniczący). W latach 2002-2005 przewodniczył Radzie Leśnictwa przy Ministrze Środowiska.

W latach 1984-1986 pełnił funkcję zastępcy sekretarza naukowego Wydziału II – Nauk Biologicznych, później Wydziału V – Nauk Rolniczych i Leśnych PAN. W 1987 r. został wybrany członkiem-korespondentem PAN, a w 2002r. członkiem rzeczywistym. Członek zwyczajny Warszawskiego Towarzystwa Naukowego. Aktywnie działał w Polskim Towarzystwie Entomologicznym, gdzie w latach 1967-1975 pełnił funkcję wiceprezesa. Z jego inicjatywy powstały istniejące do dziś sekcje problemowe oraz Biuletyn Informacyjny przekształcony później w „Wiadomości Entomologiczne”.

Należał także do Polskiego Towarzystwa Leśnego, w którym w latach 1981-1993 pełnił z wyboru funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego i przyczynił się do organizacji Jubileuszu 100-lecia Towarzystwa, a w jego ramach do utworzenia muzeum i pomnika leśnika-partyzanta w Spale. Gdy w 1993r. został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa zrezygnował z prezesury PTL uważając, że Towarzystwo winno spełniać wobec polityki leśnej Rządu funkcję recenzenta i móc występować z pozycji niezależnej. Jako podsekretarz stanu nadzorował pion leśnictwa, m.in. opracował i wprowadził w życie Polską politykę Ochrony Zasobów Leśnych (1994) (wraz z Leśnymi Kompleksami Promocyjnymi promującymi tę politykę), dał początek zmianie aktów prawnych w dziedzinach leśnictwa i łowiectwa, a szczególnie zasłużył się inicjując i redagując Politykę Leśną Państwa (1997) umacniającą funkcję ochrony przyrody i ekologizację gospodarki leśnej. Prowadził równocześnie szeroką akcję wdrożeniową i edukacyjną nowej polityki leśnej, co zaowocowało rozszerzeniem zakresu dostępnej informacji o lasach, leśnictwie i leśnikach, oraz przyczyniło do zmiany jej modelu z surowcowego na wielofunkcyjny i do usprawnienia działań służby leśnej w omawianym zakresie. Z jego inicjatywy powstało Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej w Rogowie oraz dwumiesięcznik „Poznajmy Las” (wydawca A. Grzegorczyk). Po 70-letniej przerwie odbył się w Warszawie w 1997r. Kongres Leśników Polskich, którego był inicjatorem i orędownikiem, pokonując liczne, towarzyszące temu przedsięwzięciu trudności. W latach 2001-2003 jako doradca Ministra Środowiska spowodował utworzenie Komitetu sterującego pracami nad Narodowym i Regionalnymi Programami Polityki Leśnej Państwa, a Lasy Państwowe opracowały 17. RPPLP według jego koncepcji.

Profesor A. Szujecki jest znany jako polityk leśny i uczony również na arenie międzynarodowej. Wchodził w skład Komitetu Sterującego Europejskiego Centrum Ochrony Przyrody w Tilburgu, uczestniczył w Światowych Kongresach Leśnych w Meksyku (1985) i w Antalji (Turcja, 1997 – jako przewodniczący delegacji polskiej). W tym samym charakterze brał udział w Konferencjach Stron Konwencji o Różnorodności Biologicznej (Wyspy Bahama 1994, Indonezja 1996), Światowej Konwencji Leśnej FAO (Rzym 1995), III Komisji Trwałego Rozwoju ONZ (Nowy York 1995), w konferencji Klubu Brukselskiego nt. zrównoważonego leśnictwa (1996). Był przewodniczącym Konferencji IUFRO, ILO, FAO „Pożary Leśne” (Warszawa 1981) oraz honorowym przewodniczącym Konferencji Krajów europejskich nt. Rekreacja i Turystyka (Warszawa 1994). Umocnił znaczenie leśnictwa polskiego w Ministerialnych Konferencjach Ochrony Lasów w Europie, m. in. przedstawiając stanowisko Polski na IV Konferencji (Wiedeń 2002) i przygotowując grunt do V Konferencji w Warszawie w 2007 r.

Profesor Szujecki jest cenionym dydaktykiem, doskonałym wykładowcą, wychowawcą wielu pokoleń leśników kształcących się na warszawskim Wydziale Leśnym. Był promotorem ponad 70 prac magisterskich, 13 prac doktorskich, sześciu jego wychowanków habilitowało się, a trzech jest profesorami tytularnymi. Był recenzentem w wielu przewodach doktorskich, habilitacyjnych, w postępowaniu o nadanie tytułów naukowych, członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. stopni i tytułów naukowych (dwie kadencje).

Za wybitne osiągnięcia naukowe został wyróżniony licznymi odznaczeniami, w tym: Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2004), Medalem Edukacji Narodowej, licznymi odznakami organizacji społecznych, wojskowych, samorządowych i gospodarczych. Szczególnie sobie ceni medal „Za działania na rzecz przyrody” nadany przez Kapitułę Medalu im. Wiktora Godlewskiego przy Ośrodku Kultury we wsi Boguty. Posiada Złotą Odznakę Polskiego Towarzystwa Leśnego i Polskiego Towarzystwa Entomologicznego, jest również Członkiem Honorowym obu tych Towarzystw (PTL od 1991 r.). W 2006r. za działalność naukową został wyróżniony przez Wydział V PAN dyplomem im. Oczapowskiego, a za działalność na rzecz PGL Lasy Państwowe Nagrodą A. Loreta. W 2007r. jako pierwszy w historii otrzymał Medal „Pro Bono Silvae” Polskiego Towarzystwa Leśnego. W 2009r. SGGW wyróżniła profesora medalem Instytutu Agronomicznego w Marymoncie – najwyższym odznaczeniem tej Uczelni. W 2012r. Rada Miasta Ostrów Mazowiecka uznała go za honorowego obywatela tego miasta.


 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA


 
 
facebook
newsletter

Zapisz się na bezpłatny

Wiadomości z portalu na e-mail

Zapisz