DREWNO.PL - Portal branży drzewnej - ogłoszenia
TARCICA.PL - internetowy sklep drzewny
 
LEŚNICTWO

Podziemny las, w którym drzewa mają 13 tys. lat

Drewno.pl

Autor: Marta Wiśniewska
Źródło: Drewno.pl
Data: 2015-09-23


Nadmorskie łąki w Republice Południowej Afryki, to niezwykłe miejsce, a najlepszym sposobem aby je odkryć jest przespacerować się wzdłuż wybrzeża, pośród koron ukrytego lasu.

Podziemne drzewa Parinari capensis mają nawet 13 tys. lat Podziemne drzewa Parinari capensis mają nawet 13 tys. lat Fot. Rachel Sussman / Youtube.com

Taki spacer to jedyny sposób aby móc obserwować niezwykłe rośliny - tak zwane „podziemne drzewa”, których tylko najwyższe gałęzie i liście wystają gdzieniegdzie spod ziemi. Pozostała ich część ukryta jest głęboko pod warstwą piaszczystej gleby, tworząc sieć zwaną podziemnym „lasem”.

Tajemnicza roślina została odkryta przez ludzi borykających się z nią latami: rolników i budowniczych dróg. Pozbycie się na pierwszy rzut oka zwykłego, małego krzewu okazało się nie być wcale proste, a wyciągnięcie go z ziemi wymagało wiele wysiłku. Rolnicy zauważyli także, że niektóre odmiany są trujące dla innych roślin i szukali sposobu na pozbycie się z nich trucizny. 

 

 

Niesamowitych odkryć dokonali jednak naukowcy. Schowany i chroniony przed zmianami środowiskowymi las podziemny, uważany jest wręcz za nieśmiertelny. Wiek drzew ukrytych pod ziemią oceniany jest nawet na 13 tysięcy lat. Drzewa rozrastają się pod ziemią systemem rozgałęzionych korzeni i łodyg i rozmnażają w wyniku klonowania. Ta niezwykła forma w jakiej rośnie drzewo, wykształciła się dla jej bezpieczeństwa, ochrony przed pożarami oraz łatwiejszej regeneracji po zniszczeniu powierzchni ziemi przez ogień.

 

Prawidłowa nazwa naukowa tych roślin to Pyrogenic Geoxylic Suffrutices. Braam van Wyk - profesor taksonomii1 roślin na Uniwersytecie w Pretorii (RPA) wyjaśnia: Jest to bardzo specyficzna forma wzrostu, która nie występuje w licznej formie nigdzie więcej na świecie poza Afryką, ewentualnie w Ameryce Południowej. Zaledwie końcówki korony drzewa widoczne spod gleby, pojawiając się w różnych miejscach, stanowią jeden wielki organizm. Te końcówki mogą płonąć w pożarach łąk co roku, ale reszta rośliny pozostaje nietknięta pod powierzchnią ziemi. Dlaczego drzewo to przyjęło właśnie taką strategię? Bardzo ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie... pożary, mróz, wypas bydła, niski poziom wód gruntowych – można za słuszną uznać każdą z tych przyczyn. Istnieje wiele bardzo ciekawych rzeczy, które można powiedzieć o strategii przetrwania roślin w Afryce. Nazywane są klonami, i są w zasadzie nieśmiertelne, ponieważ nie można ich zabić. Można jedynie zabić ich siedliska. Rosną bardzo powoli, a jeśli spojrzeć na średnicę tych klonów, muszą być najstarszymi mieszkańcami łąk wybrzeża czarnego lądu. Powiedziałbym, że z łatwością przeżyły ponad tysiąc lat, od czasu kiedy zasiało się pierwsze ziarno tego szczególnego gatunku. Ale nie zdziwię się gdyby okazało się, że są osobniki żyjące ponad 10.000 lat. To bardzo osobliwe drzewa, a na tych łąkach rośnie ich klika gatunków.

 

A co to za rośliny?

Parinari capensis – zwane też jabłkiem piaskowym (Sand apple) jest gatunkiem rośliny kwitnącej z rodziny Chrysobalanaceae (Złotośliwowate2), występujący w Botswanie, Demokratycznej Republice Konga, Mozambiku, Namibii, RPA, Tanzanii i Zimbabwe. (Pewnie można by w dużym skrócie i uogólnieniu uznać je za pigwowce).

 

Karłowate / skarłowaciałe, niskie rośny drzewiaste (w oryginale: dwarf suffrutex) - zwykle mniejsze niż 20 cm, tworzące gęste dywany wyrastające z szerokiej podziemnej łodygi i systemu korzeni. Liście eliptyczne z mniej lub bardziej wyraźnymi białawymi przebarwieniami u spodu. Pokrywa prawie na poziomie gruntu. Kwiaty małe, białe; Kielichy gęsto owłosione, w kolorze piaskowym.

 

Drzewa te są uważane za najstarsze rośliny w południowej Afryce, a jedynym zagrożeniem dla ich długowieczności byłby wprowadzenie do ich środowiska patogenów, przed którymi lasy podziemne - klony drzew, cierpiące na brak różnorodności genetycznej, nie obroniłyby się, ponieważ byłby to dla nich zupełnie nowy gatunek choroby.

*** 

1. Taksonomia roślin – dział systematyki roślin obejmujący teorię i praktykę klasyfikowania organizmów roślinnych, zajmujący się techniką wyróżniania i opisywania taksonów roślinnych, a więc ich klasyfikacją, nazewnictwem i hierarchizacją. Rozdzielenie systematyki biologicznej na roślinną i zwierzęcą jest zaszłością historyczną pochodzącą jeszcze od Linneusza, ale ze względu na konserwatyzm środowiska naukowego wciąż jeszcze ma wpływ na stan aktualny. Taksonomia roślin (także glonów i grzybów) regulowana jest zasadami określonymi w Międzynarodowym Kodeksie Nomenklatury Botanicznej.

 

2. Złotośliwowate (Chrysobalanaceae) – rodzina roślin okrytonasiennych z rzędu malpigiowców. Obejmuje 18 rodzajów liczących około 520 gatunków. Najbardziej zróżnicowane rodzaje to: Licania (218 gatunków), Hirtella (109), Couepia (71), Parinari (39). Rośliny te występują na wszystkich kontynentach znajdujących się w strefie klimatu tropikalnego. Owoce kilku gatunków są lokalnie spożywane, z nasion kilku innych wytwarza się olej. Drewno drzew z tej rodziny zawiera krzemionkę w związku z czym jest bardzo trudne w obróbce, ale też jest niezwykle odporne. Drewno Licania ternatensis wykorzystywane jest w budownictwie konstrukcji podwodnych oraz podziemnych

 

Źródła:

http://dna-barcoding.blogspot.com/2013/11/gleanings-from-kumning-conference_14.html

http://www.gardendesign.com/plants/notables/underground-forest.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Parinari_capensis

http://www.conservancies.org/Downloads/GC&SA%20Ear%20to%20the%20Ground%2026.pdf

 


 
Komentarze Komentarze do artykułuSkomentuj Dodaj komentarz

Brak komentarzy. Twój komentarz może być pierwszy.

Powrót

REKLAMA

REKLAMA

REKLAMA


 
 
facebook
newsletter

Zapisz się na bezpłatny

Wiadomości z portalu na e-mail

Zapisz